Tag: சுத்தாத்வைத_சைவசித்தாந்தம்

எல்லாப் பாபங்களும் ஶிவபுண்யத்தால் தீரும், ஶிவ புண்யமல்லாது மோக்ஷமடைதற்கு பிறிதொன்றில்லை என ஸ்காந்த புராணத்தில் காணப்படுகிறது.

அந்த ஶிவபுண்யம் சரியை, க்ரியை, யோகம், ஜ்ஞானம் என்னும் நான்கினால் ஆகும்.

சிவாலயங்களில் மிருதுவாக உள்ள திருவலகினாலே திருவலகிடுக என்றும் மேலும் கீழும் தள்ளப்பட்ட புதியதும், கிருமிகள் இல்லாததுமான கோமயத்தை வடிகட்டின தண்ணீரில்
கலந்து திருமெழுக்கிடுக எனவும்,தன்னுடைய சொந்த நந்தவனத்திலுண்டான புஷ்பங்களால் பூமாலைகள் புனைந்தும், துதி பாடல்களால் தோத்தரித்தலும் சரியை
என்ற தாஸமார்கமாகும் என்று ஶிவாகமங்களில் அருளப்பட்டுள்ளது.

இதனை திருநாவுக்கரசர் பெருமானும்

“நிலைபெறுமா றெண்ணுதியேல் நெஞ்சே நீவா
நித்தலுமெம் பிரானுடைய கோயில் புக்குப்
புலர்வதன்முன் அலகிட்டு மெழுக்கு மிட்டுப்
பூமாலை புனைந்தேத்திப் புகழ்ந்து பாடித்
தலையாரக் கும்பிட்டுக் கூத்து மாடிச்
சங்கரா சயபோற்றி போற்றி யென்றும்
அலைபுனல்சேர் செஞ்சடையெம் ஆதீ யென்றும்
ஆரூரா என்றென்றே அலறா நில்லே”

என்று அருளிச் செய்துள்ளார்.

பிள்ளையார்பட்டி சிவநெறிக் கழகத்தினர் வெளியிட்ட ‘சிவநெறிக் கட்டுரைகள்’ என்னும் நூலில் இருந்து…

இந்நூல் ஶைவாகம சூடாமணி திருவாடானை ஶிவஸ்ரீ ஐயாமணி ஶிவம் அவர்களின் கட்டுரைத் தொகுப்பு அடங்கியது.

---

English IAST Transliteration

ellāp pāpaṅkaḷum śivapuṇyattāl tīrum, śiva puṇyamallātu mōkṣamaṭaitaṟku piṟitoṉṟillai eṉa skānda purāṇattilkāṇappaṭukiṟatu.

anta śivapuṇyam cariyai, kriyai, yōkam, jñāṉam eṉṉum nāṉkiṉāl ākum.

śivālayāṅkaḷil mṛutuvāka uḷḷa tiruvalakiṉālē tiruvalakiṭuka eṉṟum mēlum kīḻum taḷḷappaṭṭa putiyatum, kirumikaḷillātatumāṉa kōmayattai vaṭikaṭṭiṉa taṇṇīril kalantu tirumeḻukkiṭuka eṉavum, taṉṉuṭaiya conta nantavaṉattiluṇṭāṉa puṣpaṅkaḷāl pūmālaikaḷ puṉaintum, tuti pāṭalkaḷāl tōttarittalum cariyai eṉṟa tāsamārkkamākum eṉṟu śivākamaṅkaḷilaruḷappaṭṭuḷḷatu.

itaṉai tirunāvukkarasar perumāṉum

“nilaipēṟumā ṟēṇṇutiyēl neñjē nīvā 
nittalumeum pirāṉuṭaiya kōyil pukkup 
pularvataṉmuṉ alakiṭṭu meḻukku miṭṭup
pūmālai puṉaintēttip pukaḻntu pāṭit 
talaiyārak kumpiṭṭuk kūttu māṭic 
saṅkarā jaya-pōṭṭri pōṭṭri yeṉṭrum 
alaipunal-sēr señcaṭaiyem ātī yeṉṭrum 
ārūrā eṉṭrēṉṭrē alaṟā nillē”

eṉṟu aruḷic ceytuḷḷār.

piḷḷaiyārpaṭṭi śivaṉeṟik kaḻakattiṉar veḷiyiṭṭa ‘śivaṉeṟik kaṭṭuraikaḷ’ eṉṉum nūlil iruntu…

innūl śaivākama cūṭāmaṇi tiruvāṭāṉai śivaśrī aiyyāmaṇi śivam avarkaḷiṉ kaṭṭuraittokuppu aṭaṅkiyatu.

சிவநெறி மாண்பு

இலங்கை அரசினர் பல்கலைக்கழகத்து இந்து மாணவர்களும் யாழ்ப்பாணத்து உபாத்தியார் கல்லூரி மாணவர்களும் பிறருங் கூடிய இந்துமாணவரியக்கத்து 3-ம் ஆண்டு வெளியூர் கூட்டங்களிற் கடைநாளாகிய 1929 டிசம்பர் 26-ம் நாள் அநுராதபுரி “சிற்றம்பல” மண்டபத்தில் பல்கலைக் கழகக் கணிதப்பெரும் போதக ஆசிரியர் சைவத்திரு C. சுந்தரலிங்கம் M. A., B. Sc., அவர்கள் அவைத் தலைமையில் யாழ்ப்பாணத்து பட்டூர் நியாயவாதி சித்தாந்தச் செம்மல், பண்டிதர் க. சிதம்பரநாதனார் அவர்களால் நிகழ்த்தப்பெற்ற சொற்பொழிவில் இருந்து ஒரு பகுதி.

சைவசமயமே சமயம் சமயாதீதப் பழம் பொருளைக், கைவந்திடவே மன்றுள் வெளி காட்டுமிந்தக் கருத்தை விட்டுப், பொய் வந்துழலும் சமயநெறி புகுத வேண்டா முத்திதரும், தெய்வசபையைக் காண்பதற்குச் சேரவாரும் செகத்தீரே.

உலகத்தீரே! சமயங்களுட் சைவசமயமே சிறந்தது. சமயங்களுக்குமெட்டாத பழவுண்மையை அண்மையிற் றெளிவாகக் காட்ட அறிவு வெளியாம் அம்பலமேயிருக்கின்றது. அவ் வெளியின் உண்மை உட்பொருளை உணராது (உண்மையென ஏகதேசத்துப் பொருள்களைக் காண்பித்து நிறைவின்மையாற்) பொய்யே நிறுத்தும் பிறசமய வழிகளில் ஒழுகாதீர். இருள் மருள் நீக்கி இறவாப்பேரின்பம் தருளும் திருக்கூட்டப் பொலிவிற் சேர்ந்து இறையருளை நுகர்ந்து நிலைத்தற்கு வம்மின்! வம்மின்!!

இஃது தாயுமானார் திருவாக்கு. என்னை? எந்நெறியாளருந் தம் நெறியே மெய் நெறியென்பதொரு தலையாக! இக்கூற்றும் அத்தகைத்தாகவொக்கும் என்னில், அன்று; சிவநெறி பல்வேறு காரணங்களாலும் தலைமை நிலையுடையது என்னுமுண்மையை உலகினர் அறிவாராய்ச்சிக்கு வரையறை காட்டாது ஏற்ப எடுத்து விளக்கிக்காட்டுவதே இச்சொற்பொழிவாம் என்க.

உலகிலுள்ள மக்கட்கெல்லாம் இன்பம் துன்பம் என்ற இருவகை யுணர்ச்சியுமியல்பிலே யிருத்தலானும் துன்பம் வெறுக்கப்பட இன்பமே விழையப்படுதலானும் அவ்வின்பமுமே ஈண்டுச்சின்னாணிலையாய சிற்றின்பமாகக் காணப்படுதலானும், என்று மழியா நிலைபேறான பேரின்பத்தை யடைவதே பிறவிப்பெரும்பயனென அறிவுதலைப்பட்டோர்க்குத் தோன்றுதலானும், அவைதாம் சமயங்களெனவும்படும்.

அச்சமயங்களாம், பல்வேறு நாட்டினர்க்கும் பல்வேறு பழக்க வழக்கமுடையோர்க்குமேற்பப் பல்வேறு வகையா நிலவுவனவாம். இக்காலத்து உலகிற்பெரிதும் வழங்கும் சமயங்களிந்துமதம், பௌத்தமதம், கிறிஸ்துவமதம், மகம்மதியமதம், யூதமதம், செறோஸ்ரிய மதம் முதலியவாம். இவற்றுள் இந்துமதமென்பது பொதுவில் நான்மறைகளாகும் வேதங்களை முதனுலாகக்கொண்டு கிளைத்தெழுந்த அறிவு ஆராய்ச்சிகளானுற்ற சைவம், வைஷ்ணவம், வாமம், வேதாந்தம் முதலிய பல சமயங்களையும் தன்னகத்துக் கொண்டுள்ளது. பௌத்த மதத்தையுமே ; அதன் தலைவர் இந்துவாயிருந்திறந்தமையின் இந்துமதத்தின் கிளையேயெனக் கூறுவாருமுளர். மகாத்மா காந்தியடிகளும் இலங்கையில் பௌத்தருக்கு இவ்வாறு கூறிப்போந்தது காண்க. அஃதெவ்வாறாயினுமாகுக. ஏனைய மதங்கள்யாவும் தத்தம் தலைவராகிய ஒவ்வோர் பெரியோர் வாயிலானிறுவப் பெற்று அவர்களது பேரானும் குறிப்பிட்ட உருவமூர்த்திகள் பேரானும் வழங்கிவருவனவாக சிவநெறியொன்றே சிவத்தையடையும் மதமென நின்று ஓர் மானுடனாலும் கற்பித்து நிலைநிறுத்தி வகுத்ததெனப் படாமல் அடையும் பயனைக்குறித்து அழைக்கப்படுவதாம்
பெருமையுடைத்தாதல் தெளிபு.

இனி, சிவநெறி யென்பது சிவத்தை யடையும் நெறி யென்றாக, சிவம் தான் யாதென ஆராய்தலேற்புடைத்தாம். “செம்பொருள்” எனத் தெய்வப் புலமைத் திருவள்ளுவனாராற் குறிக்கப் பெற்றதும், “செம்மையே யாய சிவபதம்” என மணிவாசகப் பெருந்தகையாற் சுட்டிக் காண்பித்ததும், இன்பம் எல்லாம் கூடிய பெரும்பொருள் என்பதும், சிவம் என்ற சொல்லால் நம் செந்தமிழில் அறியப்படுவதாகும். “சைவம் சிவத்தோடு சம்பந்தம்” என்று சிற்றம்பல நாடிகள் கூறியதுமிது குறித்ததே.

தேம்பாவணி யென்னும் கிறிஸ்துவ நூலினுமே “சிவம்” எனும் சொல் பெருஞ்சுகம் என்ற பொருள் தர வழங்கியுள்ள தென்பர்.

எனவே சிவநெறி யென்பது பரம சுகத்தைத் தேர்ந்து தெளிந்து துய்க்கு நெறியாம் என்ப. அப்பரம சுகந்தான் “எப்பொருள்
யார் யார் வாய்க்கேட்கினு மப்பொருள், மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு” என்றபடி, அவ்வவர் அறிவு நிலைக்கும் காலதேச வர்த்த மானங்களுக்கு மேற்பத் தேர்ந்து தெளிந்து துய்க்கப் பெறுமாகவே, சிவநெறியும் மெய்ப்பொருளைக் காணு நெறி, மெய்ப் பொருளைத் தெளியு நெறி, மெய்ப்பொருளைத் துய்க்கு நெறி என விரிந்து,

“யாதொரு தெய்வங் கொண்டீ ரத்தெய்வ மாகி யாங்கே மாதொரு பாக னார்தாம் வருவர்மற் றத்தெய்வங்கள் வேதனைப் படுமிறக்கும் பிறக்குமேல் வினையுஞ் செய்யும் ஆதலா லவையிலாதா னறிந்தருள் புரியுமன்றே”

என்ற சிவஞானசித்திப்பாவிற் கிணங்க, “எவ்வெவர் தம்மையேனும் யாவரே யெனினும் போற்றின், அவ்வவரிடமாக்
கொண்டே யவர்க்கருள் புரியும்” இறை நலத்தைக் காட்டி, உலகிலுள்ள .அறிவாளரது ஆராய்ச்சிகளெல்லாவற்றையும் ஒரோவகை உட்பொருள்கள் (சோபானம்) ஆகக் கொண்டு தன்னகத் தடக்கித் தானே தலைமை (இராசாங்க) நிலையில் அமர்ந்திருக்கும் நெறியாமென்பது தெளிவாம்.

அங்ஙனமாயின், எல்லாநெறியும் மெய்ந்நெறியாதல் ஒருப்பாடாம். ஆகவே அவற்றுட் டலையாய நெறி சிவநெறியே யென்றல் யாண்டையது? என வினா நிகழும். அதற்கு விடையாகவே

சிவஞான சித்தியாரில்,

“ஓது சமயங்கள் பொருள் உணரு நூல்கள்
ஒன்றோடொன் றொவ்வாம லுளபலவு மவற்றுள்
யாதுசம யம்பொருணூல் யாதிங் கென்னில்
இதுவாகும் அதுவல்லது எனும் பிணக்க தின்றி
நீதியினால் இவையெல்லாம் ஒரிடத்தே காண
நின்றதியா தொருசமய மதுசமயம் பொருணூல்
ஆதலினால் இவையெல்லா மருமறையா கமத்தே
அடங்கியிடு மிவையெல்லாம் அரனடிக்கீழ் அடங்கும்”

எனக்கூறியதாம். என்னே? யானை கண்ட குருடர்போற் கண்டகண்டனவே முடிபாமெனக் கூறி நிற்பார் பல்வகை மதத்தினருமாக, அவர்கண்ட உண்மைகள் எல்லாவற்றையும் ஒரோ வழி ஒத்துத் தன்னகத்தே காண்பித்து மேலாம் முடிபைக்காட்டுவது சிவநெறி யென்ப.

அருமறை யாகமம் அறிஞர் கண்ட பொருள் முடிபெல்லாவற்றையும் காட்ட அம்மறையாகமம் எனப்படும்
சொல்லறிவுமே அரனடி என்னும் சிவத்திண்மையாகும் செம் பொருளில் அடங்கி நிற்ப, மேல் முடிவு (சித்தாந்தம்) செய்வதற்குப் பிறிது உண்மையிலதாய் அறிவாராய்ச்சி யடங்கியவிடம் காண்பித்து நின்றது சிவநெறி யெனினுமமையும். இதுவே சிவநெறியின் தலை மாண்பாமெனக்கூறலாம்.

ஏனைய நெறியாளர் போன்று உண்மைக்கு வரையறை கட்டிக் கிணற்றுத் தவளையது போன்ற அறிவு முடிபு கொள்ளவிடாது, நுண்ணாராய்ச்சி கொள்ளுமட்டுங் கொள்ளத்தந்து சொல்லிறந்த பரவெளிச் சுகத்தைக் கண்டு களித்துண்டு திளைக்கத் தருதலின், உலகப்பொது நெறி (Universal religion) ஆதற்குரிய பெருமையுடையது சிவநெறியே யன்றோ?

இதனை அறியாதார், சிவநெறியினை இற்றை நாட்கண்ட சிற்சில வரம்பிலா வழக்குகளோ டிணைத்துக் குறுகிய நெறியெனக் கொண்டு பிதற்றுவர். அன்னோர்க்குச் சித்தாந்தம் தெளியப் பெறலே விழைவாயின் “மூர்த்திதலம் தீர்த்தம் முறையாய்த்தொடங்கின்‌” “வார்த்தை சொல்லச்‌ சற்குருவும்‌ வாய்க்கும்‌” எனக்கூறி நிறுத்தி அப்பாற்‌ செல்வாம்‌.

---

English IAST Transliteration

Śivaneri Māṇbu

Ilaṅkai aracinar palkalaikkaḻakattu intu māṇavarkaḷum yāḻppāṇattu upāttiyār kallūri māṇavarkaḷum piṟaruṅ kūṭiya intumāṇavariyakkattu 3-m āṇṭu veḷiyūr kūṭṭaṅkaḷiṟ kaṭaināḷākiya 1929 ticepamar 26-m nāḷ anurātapurī “ciṟṟampala” maṇṭapattil palkalaik kaḻakak kaṇitapperum pōtaka āciriyar caivattiru C. Suntaraṅliṅkam M. A., B. Sc., avarkaḷ avait talaimaiyil yāḻppāṇattu paṭṭūr niyāyavāti cittāntac cemmal, paṇṭitar Ka. Citamparaṉātaṉār avarkaḷāl nikaḻttappeṟṟa coṟpoḻivil iruntu oru pakuti.

Caivacamayamē camayam camayātītap paḻam poruḷaik, kaivantiṭavē maṉṟuḷ veḷi kāṭṭumintak karuttai viṭṭup, poy vantuḻalum camayaneri pukuta vēṇṭā muttitarum, teivcapaiyaik kāṇpataṟkuc cēravārum cekattīrē.

Ulakattīrē! camayaṅkaḷuṭ caivacamayamē ciṟantatu. camayaṅkaḷukkumeṭṭāta paḻavuṇmaiyai aṇmaiyiṟṟeḷivākak kāṭṭa aṟivu veḷiyām ampalamēyirukkintaṟu. av veḷiyiṉ uṇmai uṭporuḷai uṇarātu (uṇmaiyeṉa ēkatēcattup poruḷkaḷaik kāṇpittu niṟaiviṉmaiyāṟ) poyyē niṟuttum piṟacamaya vaḻikaḷil oḻukātīr. iruḷ maruḷ nīkki iṟavāppēriṉpam taruḷum tirukkūṭṭap poliviṟ cērntu iṟaiyaruḷai nukaṟntu nilaittaṟku vammiṉ! vammiṉ!!

Iḥtu Tāyumāṉār tiruvākku. eṉṉai? enneriyāḷaruṅ tam neriyē mey neriyēṉpatoru talaiyāka! ikkūṟṟum attakaittākavokkum eṉṉil, aṉṟu; civaneri palvēṟu kāraṇaṅkaḷālum talaimai nilaiyuṭaiyatu eṉṉumuṇmaiyai ulakiṉar aṟivārāyccikku varaiyaṟai kāṭṭātu ēṟpa eṭuttu viḷakkikkāṭṭuvatē iccoṟpoḻivām eṉka.

Ulakilluḷḷa makkaṭkellām iṉpam tuṉpam eṉṟa iruvakai yuṇarcciyumiyalpilē yiruttalāṉum tuṉpam veṟukkappaṭa iṉpamē viḻaiyappaṭutalāṉum avviṉpamumē īṇṭuccinnāṇilaiyāya ciṟṟiṉpamākak kāṇappaṭutalāṉum, eṉṟu maḻiyā nilaipēṟāṉa pēriṉpattai yaṭaivatē piṟavipperumpayaṉeṉa aṟivutalaippaṭṭōrkku tōṉṟutalāṉum, avaitām camayaṅkaḷeṉavumpaṭum.

Accamayaṅkaḷām, palvēṟu nāṭṭiṉarkkum palvēṟu paḻakka vaḻakkamutaiyōrkkumēṟpap palvēṟu vakaiyā nilavuvaṉavām. ikkālattu ulakiṟperiutum vaḻaṅkum camayaṅkaḷintumatam, pauttamatam, kiristuvamatam, makammatimatam, yūtamatam, ceṟōsriyat matam mutaliyavām. ivaṟṟuḷ intumatameṉpatu potuvil nāṉmaṟaikaḷākum vētaṅkaḷai mutaṉūlākkkoṇṭu kiḷaitteḻunta aṟivu ārāyccikaḷāṉuṟṟa caivam, vaiṣṇavam, vāmam, vētāntam mutaliya pala camayaṅkaḷaiyum taṉṉakattuk koṇṭuḷḷatu. pautta matattaiyumē; ataṉ talaiyar intuvāyiruntiraṇtamaiyiṉ intumatattiṉ kiḷaiyēyeṉak kūṟuvārumuḷar. makātmā kāntiyaṭikaḷum ilaṅkaiyil pauttarkku ivvāṟu kūṟippōntatu kāṇka. aḥtevvāṟāyiṉumākuka. ēṉaiya mataṅkaḷyāvum tattam talaiyārākiya ovvōr periyōr vāyilāṉiṟuvap peṟṟu avarkalatu pērāṉum kuṟippiṭṭa uruvamūrttikaḷ pērāṉum vaḻaṅkivaruvaṉavāka civaneriyoṉṟē civattaiyaṭaiyum matameṉa niṉṟu ōr māṉuṭaṉālum kaṟpittu nilainirutitti vakuppateṉap paṭāmal aṭaiyum payaṉaikkuṟittu aḻaikkappaṭuvatām perumaiyuṭaittal teḷipu.

Iṉi, civaneri yeṉpatu civattai yaṭaiyum neri yeṉṟāka, civam tāṉ yāteṉa ārāytalēṟpuṭaittām. “Cemporuḷ” eṉat teyvappalumait tiruvaḷḷuvaṉārāṟ kuṟikkappeṟṟatum, “cemmaiyē yāya civapatam” eṉa maṇivācakapperuntakaiyāṟ cuṭṭikkāṇpittatum, iṉpam ellām kūṭiya perum poruḷ eṉpatum, civam eṉṟa collāl nam centamiḻil aṟiyappaṭuvatākum. “Caivam civattōṭu campantam” eṉṟu ciṟṟampala nāṭikaḷ kūṟiyatumiitu kuṟittatē.

Tēmpāvaṇi yeṉṉum kiristuva nūliṉumē “civam” eṉum collal peruñcuka eṉṟa poruḷ tara vaḻaṅkiyuḷḷatu eṉpar.

Eṉavē civaneri yeṉpatu parama cukattai tērntu teḷintu tuykkum neriyām eṉpa. apparama cukañtāṉ “epporuḷ yār yār vāykkēṭkiṉum apporuḷ, meypporuḷ kāṇpa taṟivu” eṉṟapaṭi, avvavar aṟivunilaikkum kālatēca varttamāṉaṅkaḷukku mēṟpap tērntu teḷintu tuykkappeṟumākavē, civaneriyum meypporuḷai kāṇu neri, meypporuḷai teḷiyu neri, meypporuḷai tuykkum neri eṉa virintu,

“Yātoru teyvaṅ koṇṭīr atteyva māki yāṅkē mātoru pākaṉārtām varuvarmaṟṟ atteyvaṅkaḷ vētaṉaippaṭumiṟakkum piṟakkumēl viṉaiyuñ ceyyum ātalāl avaiyilātāṉ aṟintaruḷ puriyumaṉṟē”

eṉṟa civajñāṉacittippāviṟ kiṇaṅka, “evvevar tammaiyēṉum yāvarē yeṉiṉum pōṟṟiṉ, avvavariṭamāk koṇṭē yavarkkaruḷ puriyum” iṟai nalattai kāṭṭi, Ulakiulluḷḷa aṟivāḷaratu ārāyccikaḷellāvaṟṟaiyum orōvakai uṭporuḷkaḷ (sōpāṉam) ākak koṇṭu taṉṉakat taṭakkittaṉē talaimai (irācāṅka) nilaiyil amarntirukkum neriyāmeṉpatu teḷivām.

Aṅṅaṉamāyiṉ, ellāneriyum meyneri yātalu oruppāṭām. ākaavē avatṟuṭ talāyāya neri civaneriyē eṉṟal yāṇṭaiyatu? eṉa viṉā nikaḻum. ataṟku viṭaiyākavē

Civajñāṉa Cittiyāril,

“Ōtu camayaṅkaḷ poṟuḷ uṇaṟu nūlkaḷ

oṉṟōṭoṉ ṟovvāma luḷapalaṟu mavṟṟuḷ

yātucaṟu yam poṟuṇūl yātinḍṟu keṉṉil

ituṟāgum atuṟāllatu eṉum piṇakka tiṉṟi

nītiyiṉāl ivaieyellām oṟiṭattē kāṇa

niṉṟatiyā torucamaya maṟuṟacamayam poṟuṇūl

ātaliṉāl ivaiyellām arumaṟaiyā kamattē

aṭaṅkiyidu mivaiyellām araṉaṭikkīḻ aṭaṅkum”

eṉakkūṟiyatām. eṉṉē? yāṉai kaṇṭa kuruṭarpōṟ kaṇṭakaṇṭaṉavē muṭipāmeṉak kūṟi niṟpār palvakai matattiṉarumāka, avarkaṇṭa uṇmaikaḷ ellāvaṟṟaiyum orō vaḻi ottut taṉṉakattē kāṇpittu mēlām muṭipaik kāṭṭuvatu civaneri yeṉpa.

Arumaṟai yākamam aṟiñar kaṇṭa poruḷ muṭipellāvaṟṟaiyum kāṭṭa ammaṟaiyākamam eṉappaṭum collaṟivumē araṉaṭi eṉṉum civattiṇmaiyākum cem poruḷil aṭaṅki niṟpa, mēl muṭivu (cittāntam) ceyvataṟku piṟitu uṇmaiyilatāy aṟivārāycci yaṭaṅkiyaviṭam kāṇpittu niṉṟatu civaneri yeṉiṉumamaiyum. ituvē civaneriyiṉ talai māṇpāmeṉakkūṟalām.

Ēṉaiya neriyāḷar pōṉṟu uṇmaikkku varaiyaṟai kaṭṭik kiṇaṟṟut tavaḷaiyatu pōṉṟa aṟivu muṭipu koḷḷaviṭātu, nuṇṇārāyccu koḷḷumaṭṭuṅ koḷḷat tantu colliṟanta paraveḷiccukattaik kaṇṭu kaḷittuṇṭu tiḷaikkat tarutaliṉ, ulakappotu neri (Universal religion) ātaṟkuriya perumaiyuṭaiyatu civaneriyē yaṉṟō?

Itaṉai aṟiyātār, civaneriyiṉai iṟṟai nāṭkaṇṭa ciṟcilavarampilā vaḻakkukaḷōṭi iṇaituk kuṟukiya neriyeṉak koṇṭu pitaṟṟuvar. aṉṉōrkkuc cittāntam teḷiyappeṟalē viḻaivāyiṉ “mūrttitalam tīrttam muṟaiyāyttotaṅkiṉ” “vārttai collac caṟkuruvum vāykkum” eṉakkūṟi niṟutti appāṟ celvām.

சைவ சித்தாந்தம் –
சுருக்கமான விளக்கம்

1. உடலுக்கு வேறாக உயிர் என ஒரு பொருள் உண்டு.
2. அந்த உயிருக்கு உள்ளாக இறைவன் என்னும் மற்றொரு
   பொருள் உண்டு.
3. உயிர்ப்பொருள், உள்ளிருக்கும் இறைவன் உணர்த்துதல்
   வழியாகத்தான் தனது உடற் கருவிகளை இயக்கிக்
   கொண்டு இவ்வுலகில் வாழ்கிறது.
4. உயிரின் உலகியல் வாழ்வுக்கு உடந்தையாக ஆணவம்,
   கன்மம், மாயை என்ற மும்மலங்கள் உள்ளன.
5. திருவருளால் இவற்றைச் சார்ந்து உயிர்வாழும் கட்டம்
   அவ்வளவும் பந்த நிலை அல்லது பெத்த நிலை.
6. திருவருளால் இவற்றின் தொடர்பு நீங்கிச் சூக்கும
   உணர்வாகிய ஞான உணர்வினால் கடவுளை அறிந்து
   அடைந்து அனுபவிக்கும் நிலை மோட்ச நிலை அல்லது சுத்த நிலை.
7. இச்சுத்த நிலைப்பேறு ஒவ்வோருயிர்க்கும் உரியது. ஆனால்,
   அதனதன் பக்குவ காலத்தில் மட்டும் அதற்கதற்கு வாய்ப்பது.
8. இவ்வகையிற் சம்பந்தப்படும் பொருள்கள் மூன்று. அவை
   பதி, பசு, பாசம் என்பன.
9. இம் முப்பொருள் இயல்புகளை உரிய முறையிற்
   கற்றுக் கேட்டுத் தெளிபவர்களே மெய்ஞ்ஞானம் பெறுவர்.
   அவர்களே மேல்கதிக்கும் வீடு பேற்றிற்கும் உரியர்.
10. வீடு பேறு என்பது உயிர் தன் சீவத்தன்மை கழிந்து
    சிவத்தோடு ஏகரசமாய் நின்று அநுபவிக்கும் ஆராத ஒரு
    பேரின்ப நிலை.

இவையும்‌ இவற்றின்‌ உள்‌ விரிவுகளுமே சைவசித்தாந்தம்‌ கூறும்‌ விஷயங்கள்‌. இவற்றை அறிவதன்‌ மூலம்‌ ஒருவன்‌ தன்னை அறிந்தவன்‌ ஆவான்‌. தன்னை அறியும்‌ அறிவும்‌ தலைவனாகிய இறைவனை அறிதலோடேயே நிகழும்‌. இந்த அறிவு நிலையே அறிவுக்கெல்லாம்‌ உயர்நிலை அறிவாகும்‌. இந்த அறிவு நிலையை எட்டாவிடில்‌ அறிவுக்குப்‌ பயன்‌ எதுவுமில்லை.

“கற்றதனாலாய பயனென்‌”. என்ற செய்யுளின்‌ மூலம்‌ இக்கருத்து திருக்குறளில்‌ முத்திரீகரணம்‌ (முத்திரையிடல் ) செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

சித்தாந்தச் செழும் புதையல்கள் என்னும் நூலில் பண்டிதர் மு.கந்தையா அவர்கள்.

---

English IAST Transliteration

Śaiva Siddhānta: Curukkamāṉa Viḷakkam

1. Uṭalukku vēṟāka uyir eṉa oru poruḷ uṇṭu.
2. Anta uyirukku uḷḷāka iṟaivaṉ eṉṉum maṟṟoru poruḷ uṇṭu.
3. Uyirpporuḷ, uḷḷirukkum iṟaivaṉ uṇarttutal vaḻiyāktāṉ taṉatu uṭaṟ karuvikaḷai iyakkik koṇṭu ivvulakil vāḻkiṟatu.
4. Uyiriṉ ulakiyal vāḻvukku uṭantaiyāka āṇavam, kaṉmam, māyai eṉṟa mummalakaḷ uḷḷaṉa.
5. Tiruvaruḷāl ivaṟṟaic cārntu uyirvāḻum kaṭṭam avvaḷavum panta nilai allatu petta nilai.
6. Tiruvaruḷāl ivaṟṟiṉ toṭarpu nīṅkic cūkkuma uṇarvākiya jñāṉa uṇarviṉāl kaṭavuḷai aṟintu aṭaintu aṉupavikkum nilai mōkṣa nilai allatu cutta nilai.
7. Iccutta nilaippēṟu ovvōruyirkkum uriyatu. Āṉāl, ataṉataṉ pakkuva kālattil maṭṭum ataṟkataṟku vāyppatu.
8. Ivvakaiyiṟ campantappaṭum poruḷkaḷ mūṉṟu. Avai pati, pacu, pācam eṉpaṉa.
9. Im mupporuḷ iyalpukaḷai uriya muṟaiyiṟ kaṟṟuk kēṭṭut teḷipavarkaḷē meijñāṉam peṟuvar. Avarkaḷē mēlkatikkum vīṭu pēṟṟiṟkum uriyar.
10. Vīṭu pēṟu eṉpatu uyir taṉ cīvattaṉmai kaḻintu civattōṭu ēkaracamāy niṉṟu aṉupavikkum ārāta oru pēriṉpa nilai.

Ivaiyum ivaṟṟiṉ uḷ virivukaḷumē śaivacittāntam kūṟum viṣayaṅkaḷ. Ivaṟṟai aṟivataṉ mūlam oruvaṉ taṉṉai aṟintavaṉ āvāṉ. Taṉṉai aṟiyum aṟivum talaivaṉākiya iṟaivaṉai aṟitalōṭēyē nikaḻum. Inta aṟivu nilaiyē aṟivukkellām uyirnilai aṟivākum. Inta aṟivu nilaiyai eṭṭāviṭil aṟivukkup payaṉ etuvumillai.

“Kaṟṟataṉālāyap payaṉeṉ”. Eṉṟa ceyyuḷiṉ mūlam ikkaruttu Tirukkuraḷil muttirīkaraṇam (muttiraiyiṭal) ceyyappaṭṭirukkiṟatu.

उमासहायम् परमेश्वरम् प्रभु त्रिलोचऩम् नीलकण्ठम् प्रशान्तम्।
ध्यात्वा मुनिर्गच्छति भूतयोऩिम् समस्तसाक्षिम् तमसः परस्तात् ||

स ब्रह्मा स शिवः सेन्द्रः सोऽक्षरः परमः स्वराट् |
स एव विष्णुः स प्राणः स कालोऽग्ऩिः स चन्द्रमाः ||

உமாஸஹாயம் பரமேஶ்வரம் ப்ரபு⁴ த்ரிலோசனம் நீலகண்ட²ம் ப்ரஶாந்தம் I
த்⁴யாத்வா முநிர்க³ச்ச²தி பூ⁴தயோனிம் ஸமஸ்தஸாக்ஷிம் தமஸ꞉ பரஸ்தாத் ||

கைவல்யோபநிஷத்³

ஸ ப்³ரஹ்மா ஸ ஶிவ꞉ ஸேந்த்³ர꞉ ஸோ(அ)க்ஷர꞉ பரம꞉ ஸ்வராட் |
ஸ ஏவ விஷ்ணு꞉ ஸ ப்ராண꞉ ஸ காலோ(அ)க்³னி꞉ ஸ சந்த்³ரமா꞉ ||

கைவல்யோபநிஷத்³

“பிரபுவும், முக்கண்ணரும், நீலகண்டரும், பிரசாந்தருமாகிய உமாசகாய சிவபெருமானை முனியானவன் தியானித்துப் பூதகாரணரும் சமஸ்த சாக்ஷியுமாயினாரை இருளுக்குமேற்போய் அடைகின்றான்; *அவர் பிரமா; அவர் உருத்திரர்; அவர் இந்திரர்; அவர் அக்ஷரர்; அவர் பரமசுவராட்டு; அவரே விஷ்ணு; அவர் பிராணன்; அவர் காலர், அக்கினி, சந்திரன்” என்று கைவல்லியோபநிடதம் உரைக்கிறது.

• ஈண்டு அவர் பிரமா, அவர் விஷ்ணு, அவர் உருத்திரர் என்றமையால் அவர் மூவர்க்கும் துரீயராதல் பெறப்பட்டது.

---

English IAST Transliteration

umā-sahāyam parameśvaram prabhum trilocanam nīlakaṇṭham praśāntam |
dhyātvā munir-gacchati bhūta-yonim samasta-sākṣim tamasaḥ parastāt ||

sa brahmā sa śivaḥ sendraḥ so’kṣaraḥ paramaḥ svarāṭ |
sa eva viṣṇuḥ sa prāṇaḥ sa kālo’gniḥ sa candramāḥ ||

“prabuvum, mukkaṇṇarum, nīlakaṇṭarum, prasāntarum-ākiya umā-sakāya śivaperumāṉai muṉiyāṉavan dhyāṉittup pūta-kāraṇarum samasta sāḳṣiyumāyiṉārai iruḷukku-mēṟpōy aṭaikkiṉṟāṉ; *avar piramā; avar uruttirar; avar indrair; avar akṣarar; avar paramaśuvarāṭṭu; avarē viṣṇu; avar pirāṇaṉ; avar kālar, akkiṉi, candiraṉ” eṉṟu kaivallyōpaṉiṭatam uraikkiṟatu.

• īṇṭu avar piramā, avar viṣṇu, avar uruttirar eṉṟamaiyāl avar mūvarkkum turīyar-ātal peṟappaṭṭatu.

उपास्य एकोधिपतिः पशूनां तदीय भक्ताश्व समर्चनीयः ।

प्रीतः शिवः भक्त सपर्ययास्यात् शिवप्रसादेन शुचं तरन्ति ।।

உபாஸ்ய ஏகோதி⁴பதி꞉ பஶூனாம் ததீ³ய ப⁴க்தாஶ்வ ஸமர்சனீய꞉|

ப்ரீத꞉ ஶிவ꞉ ப⁴க்த ஸபர்யயாஸ்யாத் ஶிவப்ரஸாதே³ன ஶுசம் தரந்தி ||

(இ – ள்)இந்த உலகில் உபாஸிக்க வேண்டிய தெய்வம் ஒன்றே தான். அவர்தான் ஜகத்ரக்ஷகர். அவரிடம் பக்தி செய்யும் உத்தமர்களின் உள்ளத்தில் அவர் இருப்பதால் சிவபக்தர்களை நாம் பூஜித்தால் சிவ பக்தர்களையும் சிவ பெருமானையும் பூஜித்த பலன் கிடைக்கும். சிவ பக்தர்களின் மனம் ஸந்தோஷப்பட்டால் சிவபெருமான் பரமப்ரீதி அடைவார். அதனால் சிவப்ரஸாதம் கிடைக்கும். சிவ ப்ரஸாதத்தால் ஸகலமான துன்பங்கள், துக்கம், தரித்திரம் யாவும் விலகும். க்ஷேமம் அடையலாம்.

भिन्तन्ति शैलान् उदधीन् पिबन्ति व्यत्यासयन्ति क्षितिमन्तरिक्षम् ।

तृणीकृत ब्रह्मपुरन्दराणां किं दुष्करं शंकरकिंकराणाम् ।।

பி⁴ந்தந்தி ஶைலான் உத³தீ⁴ன் பிப³ந்தி வ்யத்யாஸயந்தி க்ஷிதிமந்தரிக்ஷம் |

த்ருணீக்ருத ப்³ரஹ்மபுரந்த³ராணாம் கிம் து³ஷ்கரம் ஶங்கரகிங்கராணாம் ||

(இ – ள்)சிவ பக்தர்கள் மலையைத் தூளாக்குவார்கள்.
சமுத்திர நீரைக் குடித்து விடுவார்கள். பூமியையும் ஆகாயத்தையும் மாற்றி அமைப்பார்கள். பிரம்ம விஷ்ணு இந்திர பதங்கள் சிவபக்தர்களுக்குத் துரும்புக்குச் சமானம். எனவே சிவபக்தர்களால் முடியாதது என்ன இருக்கிறது?

வடமொழி சுலோகங்களில் சிவமஹிமையும் அடியார் மஹிமையும் – தொகுப்பும் தமிழ் விளக்கமும் : தர்மப்ரவசனரத்னம், உத்தம உபன்யாஸக சக்கரவர்த்தி பிரம்மஸ்ரீ மஞ்சக்குடி ராஜகோபால சாஸ்திரிகள்.

---

English IAST Transliteration

upāsya ekodhipatiḥ paśūnāṁ tadīya bhaktāśca samarcanīyaḥ |

prītaḥ śivaḥ bhakta saparyayāsyāt śivaprasādena śucaṁ taranti ||

(i – ḷ)inda ulakil upāsikka vēṇḍiya daivam onṛē tān. avartāṉ jagatrakṣakar. avaridam bhakti ceyyum uttamarkaḷiṉ uḷḷattil avar iruppatāl śivabhaktarkaḷai nām pūjittāl śiva bhaktarkaḷaiyum śiva perumāṉaiyum pūjitta palaṉ kiṭaikkum. śiva bhaktarkaḷiṉ maṉam santōṣappaṭṭāl śivaperumāṉ paramaprīti aṭaivār. atalāl śivaprasādam kiṭaikkum. śiva prasādatāl sakalamāṉa tuṉpaṅkaḷ, tukkam, daridram yāvum vilagum. kṣēmam aṭaiyalām.

bhindanti śailān udadhīn pibanti vyatyāsayanti kṣitimantarikṣam |

tṛṇīkṛta brahmapurandarāṇāṁ kiṁ duṣkaraṁ śaṅkarakiṅkarāṇām ||

(i – ḷ)śiva bhaktarkaḷ malaiyait tūḷākkivārkaḷ. samuttira nīraik kuṭittu viṭuvārkaḷ. pūmiyaiyum ākāyattaiyum māṟṟi amaippārkaḷ. biramma viṣṇu indira pataṅkaḷ śivabhaktarkaḷukku tumpukkuc camāṉam. ēṉavē śivabhaktarkaḷāl muṭiyātatu eṉṉa irukkiṟatu?

vaṭamoḻi ślōkaṅkaḷil śivamahimaiyum aṭiyār mahimaiyum – toguppum tamil viḷakkamum : dharmapravacanaratnam, uttama upanyāsaka cakkaravartti brammaśrī mañcakkuṭi rājagōpāla śāstrikaḷ.

यः आत्मदा बलदा यस्य विश्व उपासते ते प्रशिषं यस्य देवाः |
यस्य छायामृतं यस्य मृत्युः कस्मै देवाय हविषा विधेम ||

ऋग्वेदः।

ய꞉ ஆத்மதா³ ப³லதா³ யஸ்ய விஶ்வ உபாஸதே தே ப்ரஶிஷம் யஸ்ய தே³வா꞉ |
யஸ்ய சா²யாம்ருதம் யஸ்ய ம்ருத்யு꞉ கஸ்மை தே³வாய ஹவிஷா விதே⁴ம ||

ருக்³வேத³꞉

“எவர் ஆன்மாக்களுக்கு பிதாவாயுள்ளாரோ, பலத்துக்குத் தாதாவாயுள்ளாரோ, எவருடைய உற்கிருஷ்டமாகிய ஆஞ்ஞாசத்தியை உலகமெல்லாம் உபாசிக்கின்றனவோ, அங்ஙனம் தேவர்களும் அவருடையை ஆஞ்ஞையைப் பிரார்த்திக்கின்றார்களோ, எவருக்கு அமிருதத்துவமும் மிருத்தியுவும் சாயை போல (வசப்பட்டுளவோ), (அங்ஙனமாயின் இந்தச் சிவபெருமானை விடுத்து) எந்தத் தேவர்பொருட்டு அவிசுகொண்டு வழிபடுவோம்” என்று இருக்குவேதம் அருள்கின்றது.

காசிவாசி சாம்பவஸ்ரீ செந்திநாதையர் அவர்கள் இயற்றிய சைவவேதாந்தம் என்னும் நூலில் இருந்து…

பெத்த உயிர்கள் தத்தம் இருவினைக்கேற்ப இறத்தல் பிறத்தல்களைப் புரியும் .

ஓர் உயிர் பிறப்பெடுத்துள்ள உடலை விட்டு நீங்கியதும் சூக்கும தேகத்தில் ஒடுங்கும். அச்சூக்கும தேகத்தினின்று மீளவும் ஓர் தூல தேகம் தோன்றும்.

சூக்கும தேகம் ஒன்றேயாயிருந்தாலும் , அதனினின்று தோன்றும் தூல தேகம் பிறவிதோறும் வெவ்வேறே . அன்றியும் ஓர் உயிர் பொருந்தியுள்ள தேகமும் மற்றோருயிர் பொருந்தியுள்ள தேகமும் வெவ்வேறாகவே காணப்ப டும் . ஓர் உயிர் மனித தேகத்தையும் மற்றோருயிர் விலங்கு முதலிய தேகத்தையும் , ஓர் உயிர் பலமான தேகத்தையும் மற்றோருயிர் பலஹீனமான தேகத்தையும் , ஓர் உயிர் சுகதேகத்தையும் மற்றோருயிர் துக்கதேகத்தையும் இவ்வாறு பல விதமாய்ப் பேதப்பட்ட சரீரங்கள் உயிர்கட்கிருக்கவும் காண் கிறோம் . இதுவுமன்றி ஒரு தேகம் அனேக வருஷ காலம் அழியாதிருக்கவும் மற்றொன்று சிலநாட்களிலும் சில கணங்களிலும் அழியவும் காண்கிறோம் . இத்தேகங்களை இவ்வாறு பேதப்படத் தோற்றுவிப்பவன் ஏனையுலகப்பொருள்களைத் தோற்றுவிக்கும் முதல்வனே . இம்முதல்வன் இத்தேகங்களை யாதும் நியதியின்றித் தன்னிஷ்டம்போல இவ்வாறு பேதப்படத் தோற்றுவிப்பானா? அன்றி யாதானும் நியதிப் படி தோற்றுவிப்பானா? அந்நியதிதான் யாது ? என்பதை ஆராய்வாம் .

முதல்வன் தன்னிஷ்டம்போல் உயிர்கட்குப் பேதப்பட்ட சரீரங்களைத் தோற்றுவிப்பானென்பது பொருந்தாது . எல்லாவுயிர்களையும் ஒன்றுபோல நடத்தும் முதல்வன் அவ்வுயிர்கள் பால்யாதுங் காரணமின்றிப் பேதம் செய்யான் . ஆகவே இத்தேகங்களை நியதிப்படுத்துதற்கு ஏதுவான காரணமொன்றிருத்தல் வேண்டும் . இந்நியத காரணமே வினையெனப்படும் .

வினை என்பதற்குச் செயல் என்பது பொருள் . ஒவ் வோருயிரும் தூலதேகத்தோடு கூடியுள்ள போது பலவித செயல்களைச் செய்யும் . இச்செயல்களை விருப்பு வெறுப்போடும் செய்யும் ; விருப்பு வெறுப்பின்றியும் செய்யும் . விருப்பு வெறுப்பின்றிச் செய்யப்படும் செயல்கள் தூலதேகத்தை மாத்திரம் தாக்குவனவாதலால் , சித்துப்பொருளாகிய உயிரி னைத்தாக்கா . விருப்பு வெறுப்போடு செய்யப்படும் செயல் களோ அறிவினையும் தாக்குவனவாதலால் , உயிர்களையும் பந்தித்து அவ்வுயிர்கள் இறக்குங்காலத்து அவற்றின் சூக்கும தேகங்களில் தங்கிநின்று அவ்வுயிர்கட்குச் சுகதுக்கங்களாகிய பலன்களை நியதியிட்டுக் கொடுக்கும் . இவ்வாறு பலன்களைத் தந்தவை போக எஞ்சியவினையே அச்சூக்கும தேகக் களினின்று

தனித்தனி தோன்றும் தூல தேகங்களையும் அத்தூல தேகங்களோடு கூடிய காலத்து அனுபவிக்கும் இன்பதுன்பங்களையும் நியதிப்படுத்தும் . இவ்வினை இருதிறப் படும் . அவை நல்வினை தீவினை யென்பன . இவ்விருவினைகளும் பிறவிதோறும் உயிர்களால் ஈட்டப்பட்டுவரும் . இவ் வினைகள் பொருளல்லவாயினும் , உயிர்களை இவ்வினைகளியற் றும்படி செய்வதான காரணப்பொருள் ஒன்றுண்டு . இக்காரணந்தான் மூலகன்மம் என்று சொல்லப்படும் . இம்மூலகன்மமும் வியாபகமாயுள்ள சூக்கும ஜடப்பொருள் . இதுவும் அநாதியேயுள்ளது . இது தன்னுள் இருவேறு கூறாயிருப் பதால் இதனால் இயற்றப்படும் வினைகளும் இருவகைப்படும் . இவ்வினைகட்கு ஏற்பவே ஒவ்வோருயிரும் தேகத்தினை யெடுப்பதும் விடுப்பதுமாம் . அதாவது உயிர்களின் பிறப்புக்களை நியதிப்படுத்துவது அவ்வவ்வுயிரின் வினையே . அவற்றின் இறப்புக்களை நியதிப்படுத்துவதும் அதுவே . இவ்விறத்தல் பிறத்தல்களுக்கு நடுவே உயிர்கட்குவரும் சுகதுக்கங் கட்கு நியதகாரணமும் அதுவேயாம் . இக்கருத்துக்களை யெல்லாம் உணர்த்தவே சிவஞானபோதம் ‘போக்குவரவுபுரிய’ என்று மட்டும் ஓதாது ‘இருவினையிற் போக்குவரவுபுரிய என் றோதியது .

சிவஞான போத உபந்நியாச பாடம் என்னும் நூலில் சைவத்திரு வி.பி காந்திமதிநாத பிள்ளை அவர்கள்.

இந்த உடம்பும்‌ வாக்கும்‌ நமக்குத்‌ தந்தவன்‌ இறைவன்‌. இவைகள்‌ தாமே வந்து அமைவதில்லை. நாமேயும்‌ எடுத்துக்‌ கொள்வதில்லை.

“வாழ்த்த வாயும்‌ நினைக்க மட நெஞ்சும்‌ தாழ்த்த சென்னியுந்‌ தந்த தலைவன்‌ ” என்கின்றார்‌ அப்பர்‌ பெருமான். எனவே, நினைக்க நெஞ்சையும்‌, வசனிக்க வாயையும்‌, இந்த இரண்டையும்‌ தாங்கி நின்று தொழிற்படுகின்ற உடம்‌பையும்‌ தந்த இறைவனை, நாம்‌ ஒவ்வொருவரும்‌ நன்றி மறவாமையின்‌ பொருட்டு; பூவும்‌ நீரும்‌ கொண்டு பூஜை செய்ய வேண்டும்‌.

பூ – பூர்த்தி,

ஜா – உண்டாக்குவது!

மலமாயா கன்மங்‌களைப்‌ பூர்த்தி செய்து, சிவஞானத்தை யுண்டாக்கும்‌ புனிதமான செயல்‌ பூஜா எனப்படும்‌. பூஜா என்ற சொல்‌ பூஜை என வந்தது. பூஜைக்கு முக்கியமான சாதனங்கள்‌ பூவும்‌ நீருமாகும்‌.

“புண்ணியஞ்‌ செய்வார்க்குப்‌ பூவுண்டு நீருண்டு அண்ணலு மதுகண்டு அருள்‌ செய்யா நிற்கும்‌”

நல்ல மலர்களைக்‌ கொண்டு இறைவனை நாள்தோறும்‌ அர்ச்சனை செய்யவேண்டும்‌. அதுவே மெய்யும்‌ கையும்‌ பெற்‌றதற்குப்‌ பயனாகும்‌.

உலகில்‌ செல்வமும்‌ சீரும்‌ படைத்துச்‌ சிறப்பாக வாழ்‌கின்ற ஒருவனைக்‌ கண்டபோது; “இவர்‌ முற்பிறப்பில்‌ நல்ல பூ வெடுத்துப்‌ பூசை செய்தவர்‌” என்று இன்றும்‌ கூறுவார்கள்‌.

தண்ணீரையே சிவலிங்கமாகத்‌ திரட்டி அம்பிகை பூசித்த திருத்தலம்‌ திருவானைக்கா.

விநாயகர்‌ சிவபூசை செய்த திருத்தலம்‌ திருச்செங்காட்‌ டங்குடி.அதனால்‌ அது கணபதீச்சுரம்‌ எனப்‌ பேர்பெற்றது.

சூரசங்காரத்தின்‌ பொருட்டு, முருகவேள்‌ படைகள்‌ சூழப்‌ போகும்‌ வழியில்‌, மண்ணியாற்றங்கரையில்‌ சிவபூஜை செய்த இடம்‌ திருச்சேய்ஞ்ஞலூர்‌.

சூரசங்காரம்‌ புரிந்து திரும்பியபோது, தென்‌ கடற்கரையில்‌ ஐந்து சிவலிங்கங்கள்‌ வைத்து முருகவேள்‌ பூசித்தனர்‌. அர்ச்சனை செய்யும்போது அமரர்‌ வேண்ட, கையில்‌ உள்ள மலருடன்‌ திரும்பிக்‌ காட்சி கொடுத்த கோலந்தான்‌ திருச்‌ செந்தூர்‌ முருகன்‌ திருவுருவம்‌. இன்றும்‌ செந்திலாண்டவன்‌ பின்புறம்‌ ஐந்து சிவலிங்கங்கள்‌ இருக்கின்றன. ஆராதனை செய்யும்போது பின்புறம்‌ கொண்டுபோய்‌ ஆராதிக்கின்றதை இன்றும்‌ திருச்செந்தூரில்‌ காணலாம்‌.

இப்படி முருகன்‌ வழிபட்ட திருத்தலங்கள்‌ திருமுருகன்‌ பூண்டி, வயலூர்‌ முதலியன.

சக்கரம்‌ பெறும்‌ பொருட்டுத்‌ திருமால்‌ நாள்தோறும்‌ ஆயிரந்‌ தாமரை மலர்களால்‌ அரனை அருச்சித்தனர்‌. அதுவே திருவீழிமிழலை. பிரமதேவர்‌ பூசித்த திருத்தலம்‌ பிரமபுரம். இந்திரன்‌ பூசித்த திருத்தலம்‌ கண்ணார்கோயில்‌.

நண்டு பூசித்தது; சிலந்தி பூசித்தது; பாம்பு பூசித்தது;
குரங்கு பூசித்தது; அணில்‌ பூசித்தது; காகம்‌ பூசித்தது குரங்கணிமுட்டம்‌)

பெரிய உருவமுள்ளது யானை; சிறிய -உருவமுள்ளது எறும்பு. எறும்பு முதல்‌ யானை யீறாக என்று கூறுவர்‌. திருச்சிராப்பள்ளிக்கு அருகில்‌ உள்ள திருஎறும்பூர்‌ எறும்புபூசித்த திருத்தலம்‌; யானை பூசித்த திருத்தலம்‌ திருவானைக்கா.

எறும்பும்‌ யானையும்‌ பூசித்த இந்தத்‌ தலங்களைக்‌ கண்‌ கூடாகக்‌ கண்டும்‌, மனிதர்கள்‌ இறைவனைப்‌ பூசிக்காமல்‌ உண்டு உடுத்து உலாவி வீணே காலங்‌ கழித்துக்‌ காலன்‌ வாய்ப்படுகின்றனர்‌.

இவர்களைக்‌ கண்டு வருந்தி அதிவீரராமபாண்டியர்‌ பாடு கிறார்‌.

“சிவகருமஞ்‌ செய்யார்‌ திருநீறு சாத்தார்‌ தவநிலையாஞ்‌ சைவநெறி சாரார்‌–அவனிதனில்‌ கான்பரந்த பச்சைக்‌ களாநிழலைக்‌ கைதொழார்‌ ஏன்பிறந்தார்‌ மானிடராய்‌ இன்று?”

இறைவனைப்‌ பூசிக்காத புல்லர்களை மனிதர்கள்‌ என்று கூறக்கூடாது. அவன்‌ தந்த கையால்‌ அவனை வழிபட மறுத்‌தால்‌ நன்றிகொன்ற பாவம்‌ விடாதுதானே.

“எறும்புகடை யானைதலை ஈசனைப்‌ பூசித்துப்‌ பெறுங்கதிகண்‌ டும்தேறார்‌ பேய்கள்‌ அறிந்த உலகத்தார்‌ உண்டென்ப தில்லென்பான்‌ வையத்‌ தலகையாய்‌ வைக்கப்‌ படும்‌”

–முதுமொழிமேல்‌ வைப்பு

கண்ணபிரான்‌ மகப்பேறு வேண்டி சிவபூஜை செய்‌ தனர்‌. அதனால்‌ பிறந்த மகனுக்கு சாம்பவான்‌ என்று பேரிட்டனர்‌.

அர்ச்சுனன்‌ சதா சிவபூஜை செய்தனன்‌. சிலர்‌ கேட்‌கின்றார்கள்‌; எங்கள்‌ வீட்டில்‌ யாராவது இறந்துவிட்டால்‌ அப்போது பூஜை செய்யலாமா? என்பார்கள்‌. அர்ச்சுனன்‌ தன்‌ மகன்‌ அபிமன்யு மாண்ட அன்றிரவு சிவபூஜை செய்‌தான்‌ என்று மகாபாரதம்‌ பேசுகின்றது.

திரு கிருபானந்தவாரியார் விரிவுரை விருந்து என்னும் நூலில் இருந்து…

சிவபெருமானுக்குப் பிறப்பில்லாமை:

अजात इत्येवं कश्चित् भीरुः प्रतिपद्यते ।

श्वेताश्वतरोपनिषत्

அஜாத இத்யேவம் கஶ்சித் பீ⁴ரு꞉ ப்ரதிபத்³யதே |

ஶ்வேதாஶ்வதரோபநிஷத்

“(ஜனனத்துக்கு அஞ்சும்) ஒருவன் நீர் பிறவாதுள்ளீர் என்னும் இம்மொழிகளைக் (கூறிக்) கொண்டு (நும்மை) சரணடைகின்றான்”

என்று சுவேதாசுவதரமும்

अजातमिमेवैकं ज्ञात्वा जन्मनि भीरवः ।
प्रपद्यन्तेऽस्य देवस्य मोक्षार्थं दक्षिणामुखम् ।।

उपदेशकाण्ड:

அஜாதமிமேவைகம் ஜ்ஞாத்வா ஜன்மனி பீ⁴ரவ꞉ |
ப்ரபத்³யந்தே(அ)ஸ்ய தே³வஸ்ய மோக்ஷார்த²ம் த³க்ஷிணாமுக²ம் ||

உபதே³ஶகாண்ட³:

“ஜனனத்திற் பயமுற்றவர்கள் அவ்வொருவரையே பிறப்பிலாப் பொருள் என்று அறிந்து மோக்ஷமடையுமாறு தேவாதி தேவருடைய தக்ஷிணாமுகத்தைச் சரணடைகின்றார்கள்” என்று உபதேச காண்டமும் உபதேசிக்கின்றன.

பிறப்பாதி யில்லான் பிறப்பார் பிறப்புச்
செறப்பாதி யந்தஞ் செலச்செய்யுந் தேசன்
சிறப்பா டுடையார் திருப்பறி யலூரில்
விறற்பா ரிடஞ்சூழ வீரட்டத் தானே.

திருஞானசம்பந்தப் பெருமான் அருளிய தேவாரம் – திருப்பறியலூர் வீரட்டம்.

ஒருகாலத் தொன்றாகி நின்றார் போலும்
ஊழி பலகண் டிருந்தார் போலும்
பெருகாமே வெள்ளந் தவிர்த்தார் போலும்
பிறப்பிடும்பை சாக்காடொன் றில்லார் போலும்
உருகாதார் உள்ளத்து நில்லார் போலும்
உகப்பார் மனத்தென்றும் நீங்கார் போலும்
அருகாக வந்தென்னை யஞ்சே லென்பார்
அணியாரூர்த் திருமூலட் டான னாரே

திருநாவுக்கரசர் பெருமான் அருளிய தேவாரம் – திருவாரூர்.

தேவாரம் வேதசாரம் என்னும் நூலில் இருந்து..

---

English IAST Transliteration

Śivaperumāṉukkup Piṟappillāmai:

ajāta ityevaṁ kaścit bhīruḥ pratipadyate ।

Śvetāśvataropaniṣat

(jaṉaṉattukku añcum) oruvaṉ nīr piṟavātulḷīr eṉṉum immoḻikaḷaik (kūṟik) koṇṭu (nummai) caraṇataikiṉṟāṉ” eṉṟu cuvētācuvataramum

ajātamimevaikaṁ jñātvā janmani bhīravaḥ ।
prapadyante’sya devasya mokṣārthaṁ dakṣiṇāmukham ।।

Upadeśakāṇḍa:

“jaṉaṉattiṟ payamuṟṟavarkaḷ avvoruvaraiyē piṟappilāp poruḷ eṉṟu aṟintu mōkṣamaṭaiyumāṟu tēvāti tēvaruṭaiya takṣiṇāmukhattaic caraṇataikiṉṟārkaḷ” eṉṟu upatēca kāṇṭamum upatēcikkiṉṟaṉa.

Piṟappāti yillāṉ piṟappār piṟappu
cerappāti yantac celaccaiy yun tēcaṉ
cirap pāṭuṭaiyār tiruppaṟi yalūr il
viṟappā riṭañcūḻa vīrāṭṭat tāṉē.

Tiruññā ṉacampantapperumā ṉaruḷiya Tēvāram – Tiruppaṟiyalūr Vīrāṭṭam.

Orukālatt ondrāki niṉṟār pōlum
ūḻi palakaṇ ṭiruntār pōlum
perukāmē veḷḷan tavirttār pōlum
piṟappiṭumpai cākkāṭoṉ ṛillār pōlum
urukātār uḷlattu nillār pōlum
ukappār manattenrum nīṅkār pōlum
arukāka van tenna iñcē leṉpār
aṇiyārūr tirumūlaṭ ṭāṉaṉārē.

Tiru nāvukkaracar perumā ṉaruḷiya Tēvāram – Tiruvārūr.

Tēvāram Vētasāram eṉṉum nūliliruntu..

தேவாதியருஞ் சிவசின்ன தாரணர்

விட்டுணு, பிரமன், இந்திரன், தேவர், முனிவர், கின்னரர், கிம்புருடர், கந்தருவர், வித்தியாதரர், நாகர், கருடர் முதலிய கணத்தவர்களும், மனிதருள் அநேகருமாகிய சிவனடியவர் யாவருஞ் சிவசின்னங்களைத் தரித்திருக்கின்றனர் என்பது வேதாகம உபநிடத மிருதிபுராண இதிகாசாதி சாத்திரங்களால் அறியக் கிடக்கின்றது.

மாலயனிந் திரன்மற்றை யமரர்மலர் மகளிர்சசி மற்றை வானக்கோலமட வாரியக்கர் கந்தருவ ரரக்கர்குல வசுரர் வேதச்சீலமுனி வரர்மற்றோ ரிவருளருந் தவமுடையீர் திருவெண்ணீறுசாலவுமுத்தூளனமுப்புண்டரநாடொரும்போற்றித்தரியார்யாரே.-ஶ்ரீஸூதசங்கிதை.

விஷ்ணுவும் விபூதிருத்திராக்க தாரணரே

சிலர், ஆசாரியருட் சிறந்தவராய், சிவசத்திகளுளொருவராய், சிவபத்தருட் சிறந்தவராய், காத்தற் கடவுளராய் விளங்கும் விஷ்ணுக்கும் அவனை வழிபடுவார்க்கும் விபூதி ருத்திராக்கதாரணம் தக்கதன்று என்கின்றனர். “பஸ்மதிக் தாங்கா ருத்திராக்ஷ¡ பரணா: – தக்ஷ¢ணாயாந் திகி விஷ்ணு” எனவரும் (அதர்வணவேதம்) பஸ்மஜாபால உபநிடத சுலோகத்தானே திருமால் ஸ்ரீகாசி §க்ஷத்திரத்திலே தென்றிசைக்கணிருந்து விபூதிருத்திராக்க தாரணமுடையராய் உபாசிக்கின்றனர் என்பது பெறப்படலானும், “சிவேநவிஷ்ணு நாசைவ” எனவரும் ஶ்ரீஸூதசங்கிதைச் சுலோகத்தானே திருமாலுக்கும் அவரது தேவியார்க்குஞ் சைவ தருமமும், விபூதி தாரணமுங் கூறப்பட்டமையானும், இன்னும் இராமாவாதார மெடுத்த காலத்து “த்யாத்வா ரகுபதிம் க்ருத்தம் காலாநல மிவாபரம் – பீத க்ருஷ்ணாஜிநதரம் பஸ்மோத்துளன விக்ரஹம்” என்னும் இராமாயண சுலோகத்தானும், “ஸ்வர்ண வர்ண ஜடாபாரம் ஸாக்ஷ¡த் ருத்ர மிவாபரணம் – பஸ்மோத் தூளித ஸர்வாங்கம் த்ருஷ்டுவா காம வசங்கதா” என்னும் அத்தியாத்மராமாயண சுலோகத்தானும், விபூதி தரித்திருந்தனரென்பது வெளியாகலானும், “கண்ணன்வென்பூதி பூசிக் கண்டிகை மாலை சாத்திப் – புண்ணியத் திங்கள்வேணி யானிரு பாதம் போற்றி” எனக் கண்ண அவதாரத்திலுங் கண்டிகையு நீறுமணிந்தனர் என்று கூர்மபுராணங் கூறுவதனானும், “சிவஸ்ய விஷ்ணோர் தேவாநாம்” எனவரும் பராசரஸ்மிருதி சுலோகத்தானே விபூதியைத் திரிபுண்டாமாகத் தரிப்பின்கேசவமூர்த்திக்கும் இலக்குமிதேவியார்க்குந் திருப்தியுண்டாகிறது எனத் தெரிதலானும், ஏனைய பிரமாண நியாயங்களானும் விஷ்ணுவுஞ் சிவசின்ன தாரணரும், சிவசின்ன தாரணப் பிரியருமாகலின், அவற்கும் அவனை வழிபடுமடியார்க்குஞ் சிவசின்னங்கள் உரியனவாமென்று தெளியப்பட்டது.

யாழ்ப்பாணத்து மேலைப்புலோலி சைவசித்தாந்த மகாசரபம் சிவஸ்ரீ நா.கதிரைவேற் பிள்ளை இயற்றிய சைவபூஷண சந்திரிகை என்னும் நூலில் இருந்து…

English IAST Transliteration

Dēvātiyaruñ civaciṉṉa tāraṇar

viṭṭuṇu, piramaṉ, intiraṉ, tēvar, muṉivar, kiṉṉarar, kimpuruṭar, kantarvar, vittiyātarar, nākar, karuṭar mutaliya kaṇattavarkaḷum, maṉitaruḷ aṉēkarumākiya civaṉaṭiyar yāvaruñ civaciṉṉaṅkaḷait tarittirukkiṉṟaṉar eṉpatu vētakama upaniṭata mirutipūraṇa itikācāti cāttiraṅkaḷāl aṟiya kiṭakkiṉṟatu.

mālayiniṉ tiramaṟṟai yamaramalar makaḷircaci maṟṟai vāṉakkōlamaṭa vāriyakkar kantarvara rakkarkula vacurar vēdaccīlamuṉi vararmaṟṟō rivaruḷarun tavamuṭaiyīr tiruveṇṇīṟucālavumuttūḷaṉamuppuṇṭaranāṭorumpōṟṟittariyār yārē.-śrī sūta caṅkitai.

---

viṣṇuvum vibūtiruttirākṣa tāraṇarē

cilar, ācāriyaruṭ ciṟantavarāy, civacattikaḷuḷoruvārāy, civapattaruṭ ciṟantavarāy, kāttaṟ kaṭavuḷarāy viḷaṅkum viṣṇukkuṁ avaṉai vaḻipaṭuvārkkum vibūti ruttirākkṣatāraṇam takkatantry eṉkiṉṟaṉar. “basmadik tāṅgā ruttirākṣā paraṇā: – dakṣiṇāyān diki viṣṇu” eṉavarum (atharvaṇavēdam) basmajābāla upaniṭata clōkattāṉē tirmāl śrīkāci kṣēttirattilē teṉṟicaikkaṇiruntu vibūtiruttirākṣa tāraṇamuṭaiyarāy upācikkiṉṟaṉar eṉpatu peṟappaṭalāṉum, “civēnaviṣṇu nāsaiva” eṉavarum śrī sūta caṅkitaic clōkattāṉē tirmālukkuṁ avartēviyārkkuñ caiva tarumamum, vibūti tāraṇamuṅ kūṟappaṭṭamaiyāṉum, iṉṉum irāmāvatāra meṭutta kālattut “dhyātvā raghupatiṁ kruttaṁ kālānala mivāparaṁ – pīta kr̥ṣṇājīnadharaṁ pasmōtthūlana vigrahaṁ” eṉṉum irāmāyaṇac clōkattāṉum, “svarṇa varṇa jaṭāpāraṁ sākṣāt rudra mivāparaṇaṁ – pasmōt dhūlita sarvāṅgaṁ druṣṭuvā kāma vacaṅgadhā” eṉṉum attiyātmarāmāyaṇac clōkattāṉum, vibūti tarittiruntaṉar eṉpatu veḷiyākalāṉum, “kaṇṇaṉveṇpūti pūcik kaṇṭikai mālai cāttip – puṇṇiyat tiṅkaḷvēṇi yāṉiru pātaṁ pōṟṟi” eṉak kaṇṇa avatārattiluṅ kaṇṭikaiyu nīṟumaṇintaṉar eṉṟu kūrmapurāṇaṅ kūṟuvatāṉum, “civasyai viṣṇōr dēvānām” eṉavarum parācarasmiruti clōkattāṉē vibūtiyait tripuṇṭarāmākat tarippiṉkēcavamūrttikkum ilakkumitēviyārkkuṅ tiruptiyuṇṭākiṟatu eṉat teritalāṉum, ēṉaiya piramāṇa niyāyaṅkaḷāṉum viṣṇuvuñ civaciṉṉa tāraṇarum, civaciṉṉa tāraṇap piriyarumākalil, avarkkuṁ avaṉai vaḻipaṭumaṭiyārkkuñ civaciṉṉaṅkaḷ uriyaṉavāmeṉṟu teḷiyappaṭṭatu.

yāḻppāṇattu mēlaipulōli caivacittānta makācarapam sivaśrī nā.katiraivēṟ piḷḷai iyaṟṟiya caivapūṣaṇa cantirikai eṉṉum nūlil iruntu…