சிவபெருமான் சிகைமுதலாயின கொண்டது,உலகமுய்யத் தோன்றும் பெருங்கருணையே என்பது போதர அவற்றின் உண்மைகளுட் சிலவற்றைச் சுருக்கிக் காட்டுவாம்.
- சிகைகொண்டது.
- சிகை ஞானக்குறியாதலால், ஞானரூபியாயிருப்பவர்
தாமே என்பதையும்,
- சிகை ஞானக்குறியாதலால், ஞானரூபியாயிருப்பவர்
- உபவீதம் பூண்டது.
- பூணூல் வேதாந்தக் குறியாகக் கொள்ளப்படலால்
வேதாந்தப் பொருளாயிருப்பவர் தாமே என்பதையும்,
- பூணூல் வேதாந்தக் குறியாகக் கொள்ளப்படலால்
- சந்திரனைச்சூடினது.
- தூமதியை மேற்கொண்டார் எனக் கருதக்கிடத்தலால்,
எல்லாம் அறிபவர் (சருவஞ்ஞத்துவர்) தாமே என்பதையும்,
- தூமதியை மேற்கொண்டார் எனக் கருதக்கிடத்தலால்,
- இடபங்கொண்டது.
- தருமதேவதையே இடபம், ஞானமயமே இடபம்,எனக்
கூறலால், தர்ம பரிபாலர், தர்ம வடிவர், ஞானமயமா
யுள்ளவர் எப்பொருட்கும் இறைவர் தாமே என்பதையும்,
- தருமதேவதையே இடபம், ஞானமயமே இடபம்,எனக்
- ஸ்திரீ புஞ்ச நபுஞ்சக வடிவானது.
- அவள் அவன் அதுவாய் நிற்கும் உலகிலுள்ள எவர்க்கும் எவைக்கும் பொதுநிலையர் தாமே என்பதையும்,
- திரிநேத்திரங்கொண்டது.
- மூன்று கண்களும் முச்சுடரெனப் படலால், காருகபத்தியம், ஆகவனீயம், தக்ஷிணாக்கினியம் என்னும் முத்தீவேள்வியில் அவை யாவும் தம்மிடத்தே கூடியுள்ளன என்பதையும், அன்றியும் எல்லாக் காரியங்களையும் அறிந்து செய்யும் இச்சாசத்தி, ஞானாசத்தி, கிரியாசத்திகளை யுடையவர் தாமே
என்பதையும்,
- மூன்று கண்களும் முச்சுடரெனப் படலால், காருகபத்தியம், ஆகவனீயம், தக்ஷிணாக்கினியம் என்னும் முத்தீவேள்வியில் அவை யாவும் தம்மிடத்தே கூடியுள்ளன என்பதையும், அன்றியும் எல்லாக் காரியங்களையும் அறிந்து செய்யும் இச்சாசத்தி, ஞானாசத்தி, கிரியாசத்திகளை யுடையவர் தாமே
- மானேந்தியது.
- அதனது நான்கு கால்களையும், நான்கு வேதங்கள் எனக்
கொள்ளநிற்றலால், அவ்வேதங்களுக்குநாதர் தாமேஎன்பதையும்,
- அதனது நான்கு கால்களையும், நான்கு வேதங்கள் எனக்
- சூலம்பிடித்தது.(சிவதத்வசிந்தாமணி)
- அது முத்தலையையும் ஒரு தாளையுமுடையதாகலால், சாத்துவிகம் ராசதம் தாமதம் என்னும் முக்குணங்களையும்,
- சிருட்டிதிதி சங்காரம் என்னும் முக்கிருத்தியங்களையுமுடைய பிரமா, விஷ்ணு, உருத்திரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளாய் நிற்பவர் தாம் ஒருவரே என்பதையும், ஆன்மாக்கட்குப் பேரின்ப வீடளிக்க விரும்பும் விருப்பமெனப்படும் இச்சாசத்தியையும்,
- அதற்கு வேண்டுவனவற்றை அறியும் அறிவெனப்படும் ஞான சத்தியையும், அறிந்து செய்யும் செயல் எனப்படும் கிரியா சத்தியையும் உடையவர் தாமே என்பதையும், அட்டமூர்த்தியானது. நிலம்,நீர்,தீ, காற்று, ஆகாயம், சூரியன், சந்திரன், ஆன்மா என உலகத்துண்மையா யிருப்பவர் தாமே என்பதையும்,
- மழுத்தாங்கியது.
- அது பராசத்திரூபமாய், இலயத்தானமெனக் கொள்ளக்கிடத்தலால், பராசத்திக்கு மேலானவர், பரைக்கு நாயகர்,
இலயத்தானமாயிருப்பவர், சத்தியமுடையவர் தாமே என்பதையும்,
- அது பராசத்திரூபமாய், இலயத்தானமெனக் கொள்ளக்கிடத்தலால், பராசத்திக்கு மேலானவர், பரைக்கு நாயகர்,
- வாள் ஏந்தியது.
- சனனமாகிய கொடியின் வேரை அறுப்பவரும், எல்லாரையும் அடக்கியாளலால் வந்த புகழொளியை யுடையவரும்
தாமே என்பதையும்,
- சனனமாகிய கொடியின் வேரை அறுப்பவரும், எல்லாரையும் அடக்கியாளலால் வந்த புகழொளியை யுடையவரும்
- வச்சிரங்கொண்டது.
- ஒருவராலுங் கெடுக்கப்படாதவர் தாமே என்பதையும்,
- பாசந்தரித்தது
- இந்திரியங்கள் பத்தும் தூலசூக்குமபூதங்கள் பத்தும், தன்மாத்திரைகள் ஐந்தும் ஆகிய இருபத்தைந்தயுங் காட்டி
நடத்தும் மாயாவடிவை யுடையவர் தாமே என்பதையும்
- இந்திரியங்கள் பத்தும் தூலசூக்குமபூதங்கள் பத்தும், தன்மாத்திரைகள் ஐந்தும் ஆகிய இருபத்தைந்தயுங் காட்டி
- தமருகந் தாங்கியது,
- சுத்தாசுத்த அத்துவாவைப் பிரவர்த்திக்குங் குணத்தினை யுடையவர் தாமே என்பதையும்,
- சர்ப்பம் பூண்டது.
- குண்டலினிசத்தி பாம்புவடிவாயிருக்கிறதென்று உருவகப்படுத்துகிற படியாலும், அது அவர்க்குப் பரிக்கிரகசத்தியாதல் உண்மையானும்,அதனுடைய விரிவு சுருக்கங்களே பிரபஞ்சதோற்ற ஒடுக்கங்களாகையானும், அதனை யுடையராயிருத்தலாற் சகத்திற்கு நிமித்தகாரணர் தாமேஎன்பதையும்,
- இஃதன்றி “இருத்தியே நாகரூபம்” எனக்கூறலால்,
- இருத்தி என்பதற்குப்பொருள் நல்லசெல்வம், ஐஸ்வரியம்
அதிகப்படல், நிறைவு, மேலாந்தன்மை, என்பனவாக இவைகளையுடையவர் தாமே என்பதையும்,
- இருத்தி என்பதற்குப்பொருள் நல்லசெல்வம், ஐஸ்வரியம்
- கண்டாமணி தாங்கினது.
- நாதமயமாயிருப்பவர் தாமே என்பதையும்,
- நீலோற்பலம் தரித்தது.
- சங்கற்ப விகற்பமாகிய மன தத்துவத்தை நடாத்துங்
குணவயமுடையவர் தாமே என்பதையும்,
- சங்கற்ப விகற்பமாகிய மன தத்துவத்தை நடாத்துங்
- அங்குசம் – பரிவட்டங்கொண்டது.
- விவரணகுணத்தை யுடையவர், திரோபவ கிருத்தியர்,தாமே என்பதையும்,
- அக்கினியேந்தியது.
- ஆன்மாக்களைப் பந்தித்த பாசங்களைச் சங்கரித்துக் காப்பவர் தாமே என்பதையும்,
- வரதாபயங்கொண்டது.
- முறையே ஆன்மாக்களின் கன்மங்களுக்கீடாகப் போக முத்தி என்பவைகளை அளிப்பவரும், போகத்தானமாகிய
சாதாக்கிய தத்துவத்தை யடைந்தவர்க்குச் சனனபயத்தைப் போக்கிப் பேரானந்த வெள்ளத்தில் அழுத்துவோரும் தாமே என்பதையும்,
- முறையே ஆன்மாக்களின் கன்மங்களுக்கீடாகப் போக முத்தி என்பவைகளை அளிப்பவரும், போகத்தானமாகிய
- கவசமிட்டது.
- நிஷ்களத் தன்மையை மறைத்து நின்ற ஞானக்கிரியைகள் மேற்பட்ட பிரகாசமே அங்கியாக, அதனையுடையவர் தாமேஎன்பதையும்,
- கொன்றைமுதலிய மாலைதரித்தது.
- ஓங்காரப் பொருளாயிருப்பவர் தாமே என்பதையும்,
- பளிங்குநிறங் கொண்டது.
- சாத்துவிகம் பளிங்குநிறமும், ராஜதம் செந்நிறமும், தாமதம் கருநிறமும் உடைத்தெனலால், அவைகளை முறையே ஒரோவழி யுபசாரமாக விஷ்ணுவுக்கும், பிரமனுக்கும், இவர்க்கும் சொல்லப்படுவதனாலும், அவ்வாறு கூறினும் அரி, பிரமன் என்பவர்களின் கிருத்தியங்கள் புறத்தே முற்சொல்லிய குண மமைந்தவாகக் காணப்படினும், அகத்தே அவையின்றித் தாமத ராசதமாகக் காணப்படுவதனானும், உருத்திரராய் அதிட்டித்து நிற்கும் இவரது சங்கார கிருத்தியம் புறத்தே தாமதகுணம்போற் காணப்படினும், அது ஆன்மாக்களுக்குக் கன்மத்தைப் புசிப்பித்துத் தொலைத்துப் பேரின்ப வீடளிக்க வேண்டும் என்னுங் காருண்ய செயலாய், அகத்தே சத்துவ குணமயமாய் நிற்றலானும், இன்னும் அவ்வவர் குணவுண்மையை அவ்வவர் வடிவங்களே தெளிவித்து நிற்றலானும், சத்துவகுண சுதந்தரரும், சுகத்துக்கும் ஞானத்துக்கும் இடமாயுள்ளவரும், யோகிகட்கு அவ்வடிவோடு சென்று ஞானோபதேசஞ் செய்வோரும் தாமே எனபதையும்,
- அத்திரமுடைமை.
- ஆன்மாவின் மூல மலத்தைச் சங்கரிக்கும் பெருமையே அத்திரமெனப் படலால், அதையுடையவர் தாமே என்பதையும்,
- முயலகனை யூன்றி நிற்றல்.
- பிரபஞ்சத்தை மறைக்குந் திரோபவ கிருத்தியஞ் செய்து ஆன்மாக்களது மூலமல சத்திகளை மேலிடாமல் அமிழ்த்துவோர் தாமே என்பதையும்,
- தூக்கிய திருவடியராதல்.
- ஆன்மாக்களுக்கு அருளே தனுவாக எடுத்து அருள் செய்வோர் தாமே என்பதையும்,
- பரம கருணாகர பரஞ்சோதிப் பிழம்பாகிய பரசிவம், சிற்றறிவினர்களாகிய ஆன்மாக்கட்கு அறிவித்து உய்விப்பான்கொண்ட திருச் சின்னங்களேயாம். இங்ஙனமே ஏனையவற்றின் உண்மைகளையும் பெரி
யோர்வாய்க் கேட்டமைக. இவ்வுண்மைகளை யறியாது,சிவதூஷணஞ் செய்யும் ஈசுரத் துரோகிகள் எரிவாய் நரகால்
விழுங்கப்பட்டு அதற்கு இரையாவார் என்பதற் கையமேயின்று.
மேலைப்புலோலி சைவசித்தாந்த சரபம் சைவத்திரு நா. கதிரைவேற்பிள்ளை அவர்கள் இயற்றிய சிவக்ஷேத்திராலய மகோற்சவ உண்மைவிளக்கம் (1896)என்னும் நூலில் இருந்து…
English IAST Transliteration
śivaperumāṉ sikaimutalayāyiṉa koṇḍatu, ulakamuyyat tōṟṟum peruṅkaruṇaiyē eṉpatu pōtara avaṟṟiṉ uṇmaikaḷuṭ cilavaṟṟaic curukkik kāṭṭuvām.
sikaikoṇḍatu. sikai jñāṉakkuṟiyātalāl, jñāṉarūpiyāyiruppavar tāmē eṉpataiyum,
upavītam pūṇḍatu. pūṇūl vēdāntakkuṟiyākak koḷḷappaḍalāl vēdāntapporuḷāyiruppavar tāmē eṉpataiyum,
candraiṉaiccūḍiṉatu. tūmatiyai mēṟkoṇḍār eṉak karutakkiḍattalāl, ellām aṟipavar (sarvajñattuvar) tāmē eṉpataiyum,
iḍapaṅkoṇḍatu. dharmadēvadaiyē iḍapam, jñāṉamayamē iḍapam, eṉak kūṟalāl, dharmaparipālar, dharmavaḍivar, jñāṉamayamāyuḷḷavar epporuṭkum iṟaivar tāmē eṉpataiyum,
stiri puñja napuñjaka vaḍivāṉatu. avaḷ avaṉ atuvāy niṟkum ulakiluḷḷa evarkkum evaikkum potunilaiyar tāmē eṉpataiyum,
trinēttiraṅkoṇḍatu. mūṉṟu kaṇkaḷum muccuḍareṉappaḍalāl, kārukapatyam, ākavaṉīyam, dakṣiṇākkiṉiyam eṉṉum muttīvēḷviyil avai yāvum tamiḍattē kūḍiyuḷḷaṉa eṉpataiyum; aṉṟiyum ellāk kāriyāṅkaḷaiyum aṟintu ceyyum icchāśakti, jñāṉāśakti, kriyāśaktikaḷai yuḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
māṉēntiyatu. ataṉatu nāṉku kālkaḷaiyum, nāṉku vēdaṅkaḷ eṉak koḷḷaniṟtalāl, avvēdaṅkaḷukkunāthar tāmē eṉpataiyum,
śūlampiḍittatu. atu muttalaiyaiyum oru tāḷaiyum uḍaiyatākalāl, sāttuvikam, rāsatam, tāmatam eṉṉum mukkunaṅkaḷaiyum, siruṭṭi, sthiti, saṅkāram eṉṉum mukkiruttiyaṅkaḷaiyum uḍaiya brahmā, viṣṇu, uruttiraṉeṉṉum mummūrttikaḷāy niṟpavar tām oruvarē eṉpataiyum; āṉmākkaṭkup pēriṉpavīḍaḷikka virumpum viruppameṉappaḍum icchāśaktiyaiyum, ataṟku vēṇḍuvaṉavaṟṟai aṟiyum aṟiveṉappaḍum jñāṉāśaktiyaiyum, aṟintu ceyyum seyal eṉappaḍum kriyāśaktiyaiyum uḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
aṭṭamūrttiyāṉatu. nilam, nīr, tī, kāṟṟu, ākāyam, sūriyaṉ, candiraṉ, āṉmā eṉa ulakattuṇmaiyāy iruppavar tāmē eṉpataiyum,
maḻuttāṅkiyatu. atu parāśaktirūpamāy, ilayattāṉameṉak koḷḷakkiḍattalāl, parāśaktikku mēlāṉavar, paraikkunāyakar, ilayattāṉamāyiruppavar, saktiyuḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
vāḷ ēntiyatu. saṉaṉamākiya koḍiyiṉ vērai aṟuppavarum, ellārai-yum aḍakkiyāḷalāl vanda pukaḻoḷiyai yuḍaiyavarum tāmē eṉpataiyum,
vacciraṅkoṇḍatu. oruvarāluṅ keḍukkappaḍātavar tāmē eṉpataiyum,
pāśantarittatu. indiriyaṅkaḷ pattum tūlacūkkumabhūtaṅkaḷ pattum, taṉmāttiraikaḷ aindum ākiya irupattaidaiyuṅ kāṭṭi naḍattum māyāvaḍivai yuḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
tamarukan tāṅkiyatu. suddhāsuddha addhuvāvaip piravarttikkuṅ guṇattiṉai yuḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
sarppam pūṇḍatu. kuṇḍaliniśakti pāmpuvaḍivāyirukkiṟateṉṟu uruvakappaḍuttukiṟa paḍiyālum, atu avarkkup parikkirahaśaktiyātal uṇmaiyāṉum, ataṉuḍaiya virivu surukkaṅkaḷē prapañcatōṟṟa oḍukkaṅkaḷākaiyāṉum, ataṉai yuḍaiyarāyiruttalāṟ sakattiṟku nimittakāraṇar tāmē eṉpataiyum,
iḥtaṉṟi “iruttiyē nākarūpam” eṉakkūṟalāl, irutti eṉpataṟkupporuḷ nallacelvam, aiśvariyam atigappaḍal, niṟaivu, mēlāndhaṉmai, eṉpaṉavāka ivaikaḷaiyuḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
kaṇṭāmaṇi tāṅkiṉatu. nādamayamāyiruppavar tāmē eṉpataiyum,
nīlōṟpalam tarittatu. saṅkappa vikappamākiya maṉatattuvattai naḍāttuṅ guṇavayamuḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
aṅkuśam – parivaṭṭankoṇḍatu. vivaraṇakuṇattai yuḍaiyavar, tirōbhava kiruttiyar, tāmē eṉpataiyum,
akkiyēntiyatu. āṉmākkaḷaip panditta pāśaṅkaḷaic saṅkarittuk kāppavar tāmē eṉpataiyum,
varatāpayaṅkoṇḍatu. muṟaiyē āṉmākkaḷiṉ kaṉmaṅkaḷukkīḍākap bhōga mutti eṉpaivaikaḷai aḷippavarum, bhōgattāṉamākiya sādhākkya tattuvattai aḍainthavarkkuc saṉaṉabhayattaip pōkkip pērāṉanda veḷḷattilaḻuttuvōrum tāmē eṉpataiyum,
kavasamiṭṭatu. niṣkaḷat taṉmaiyai maṟaittu niṉṟa jñāṉakkirikaikaḷ mēṟpaṭṭa pirakāśamē aṅkiyāka, ataṉaiyuḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
koṉṟaimutaliya mālaitarittatu. ōṅkāraporuḷāyiruppavar tāmē eṉpataiyum,
paḷiṅkuniṟaṅ koṇḍatu. sāttuvikam paḷiṅkuniṟamum, rāsatam cenniṟamum, tāmatam karuniṟamum uḍaittteṉalāl, avaikaḷai muṟaiyē orōvaḻi yupasāramāka viṣṇuvukkum, piramaṉukkum, ivarkkum colllappaḍuvataṉālum, avvārū kūṟiṉum ari, piramaṉ eṉpavaikaḷiṉ kiruttiyaṅkaḷ puṟattē muṟcollliya guṇama-mainthavākak kāṇappaḍiṉum, akattē avaiyiṉṟit tāmata rāsatamākak kāṇappaḍuvataṉālum, uruttirarāy atiṭṭittu niṟka ivaratu saṅkāra kiruttiyam puṟattē tāmataguṇampōṟ kāṇappaḍiṉum, atu āṉmākkaḷukkuk kaṉmattaip pucippittut tolaittup pēriṉpa vīḍaḷikka vēṇḍum eṉṉuṅ kāruṇya seyalāy, akattē sattuvaguṇamayamāy niṟṟalāṉum, iṉṉum avvavar guṇavuṇmaiyai avvavar vaḍivaṅkaḷē teḷivittu niṟṟalāṉum, sattuvaguṇa sutantararum, sukattukkum jñāṉattukkum iḍamāyuḷḷavarum, yōkikaṭku avvaḍivōḍu ceṉṟu jñāṉōpadēśañ ceyvōrum tāmē eṉpataiyum,
attiramuḍaimai. āṉmāviṉ mūla malattaic saṅkarikkum perumaiyē attirameṉappaḍalāl, ataiyuḍaiyavar tāmē eṉpataiyum,
muyalakaṉai ūṉṟi niṟṟal. prapañcattai maṟaikkun tirōbhava kiruttiyañ ceytu āṉmākkaḷatu mūlamala sattikaḷaimēliḍāmal amiḻttuvōr tāmē eṉpataiyum,
tūkkiya tiruvaḍiyarātal. āṉmākkaḷukku aruḷē taṉuvāka eḍuttu aruḷ ceyvōr tāmē eṉpataiyum,
paramakaruṇākara parañjōtippizhambākiya paraśivam, ciṟṟaṟiviṉarkaḷākiya āṉmākkaṭku aṟivittu uyvippāṉ koṇḍa tiruccinnaṅkaḷēyām.
mēlaippulōli śaiva-siddhānta sarabham śaiva-thiru nā. kathiraivēṟpillai avarkaḷ iyaṟṟiya śivakṣēttrālaya mahōtsava uṇmaiviḷakkam (1896) eṉṉum nūlil irundu…
अनुग्रह के पावन प्रतीक: प्रभु का स्वरूप किस प्रकार आत्मा का उद्धार करता है
भगवान शिव ने दुनिया के उत्थान के लिए परम करुणा (peruṅkaruṇai) से जटा आदि लक्षण धारण किए।
- जटा धारण करना: दर्शाता है कि वे ज्ञान स्वरूप (jñāṉarūpi) हैं।
- यज्ञोपवीत: दर्शाता है कि वे वेदांत के सार (vēdāntapporuḷ) हैं।
- चंद्रमा: वे सर्वज्ञ (sarvajña) हैं।
- वृषभ: वे धर्म के रक्षक और स्वरूप हैं।
- स्त्री, पुरुष और नपुंसक रूप: दर्शाता है कि वे सभी के लिए सार्वभौमिक वास्तविकता (potunilaiyar) हैं।
- तीन नेत्र: वे इच्छाशक्ति (icchāśakti), ज्ञानशक्ति (jñāṉāśakti), और क्रियाशक्ति (kriyāśakti) के स्वामी हैं।
- हिरण: वे चार वेदों के स्वामी हैं।
- त्रिशूल: परम आनंद (pēriṉpavīḍu) प्रदान करने के लिए इच्छा, ज्ञान और क्रिया शक्ति रखते हैं। वे अष्टमूर्ति (aṭṭamūrtti) स्वरूप हैं।
- परशु: वे लय स्थान (ilayattāṉam) के स्वामी हैं।
- तलवार: वे जन्म (saṉaṉam) की बेल को काटते हैं।
- वज्र: वे अविनाशी हैं।
- पाश: वे माया-रूप (māyāvaḍivu) के स्वामी हैं।
- डमरू: वे शुद्ध और अशुद्ध मार्गों (suddhāsuddha addhuvā) को सक्रिय करते हैं।
- सर्प: वे ब्रह्मांड के निमित्त कारण (nimittakāraṇar) हैं।
- नाग रूप: समृद्धि के स्वामी।
- घंटी: वे ध्वनि के स्वरूप (nādamayam) हैं।
- नीला कमल: वे मन-तत्त्व (maṉatattuvam) को नियंत्रित करते हैं।
- अंकुश: वे तिरोभाव (tirōbhava kiruttiyar) के कर्ता हैं।
- अग्नि: वे आत्माओं के पाश (pāśaṅkaḷ) को नष्ट करते हैं।
- वरद और अभय मुद्रा: आत्मा के कर्म (kaṉmam) के अनुसार भोग और मुक्ति प्रदान करना।
- कवच: ज्ञान और क्रिया का प्रकाश।
- कोंराई माला: वे ओम् (ōṅkāraporuḷ) के सार हैं।
- स्फटिक वर्ण: उनका संहार कार्य आंतरिक रूप से आत्मा को आनंद देने के लिए करुणा (kāruṇya) है।
- अस्त्र: आत्मा की मूल अशुद्धि (mūla malam) का नाश।
- मुयलगन: मूल अशुद्धि को दबाना।
- उठा हुआ पैर: आत्मा के शरण के रूप में अनुग्रह (aruḷ) प्रदान करना।
“परमशिव (Paraśiva), जो करुणा की सर्वोच्च ज्योति हैं, उन्होंने अल्पज्ञ आत्माओं (ciṟṟaṟiviṉar) को शिक्षित करने और उनका उद्धार करने के लिए इन पवित्र प्रतीकों (tiruccinnaṅkaḷ) को धारण किया। जो लोग इन सत्यों को जाने बिना शिव (Śiva) की निंदा करते हैं, वे निश्चित रूप से नरक की अग्नि में गिरेंगे।
मेलैपुलोली के आदरणीय ना. कतिरैवेरपिल्लै (Na. Kathiraivēṟpillai), जो शैव-सिद्धांत सरभम (Śaiva-Siddhānta Sarabham) हैं, उनके द्वारा रचित पुस्तक शिवक्षेत्रालय महोत्सवा उण्मई विळक्कम (Śivakṣēttrālaya Mahōtsava Uṇmaiviḷakkam, 1896) से उद्धृत।”
The Sacred Emblems of Grace: How the Lord’s Form Uplifts the Soul.
Lord Shiva assumed attributes such as the matted hair out of Supreme Compassion (peruṅkaruṇai) to uplift the world. We shall briefly show some of their inner truths:
- Assuming the Matted Hair: Since the sikai (matted hair) is a symbol of wisdom, it denotes that He is the embodiment of Wisdom (jñāṉarūpi).
- Wearing the Sacred Thread: As the thread is a symbol of Vedanta, it denotes that He is the essence of Vedanta(vēdāntapporuḷ).
- Wearing the Moon: As He bears the pure moon, it denotes that He is the All-Knower (sarvajña).
- Having the Bull: Since the bull is the deity of Dharma and the embodiment of wisdom, it denotes that He is the Protector of Dharma, the Form of Dharma, and the Lord of all.
- Female, Male, and Neuter Form: Denotes that He is the Universal Reality (potunilaiyar) for everyone and everything in the world.
- Having Three Eyes: As the three eyes are the three lights, it denotes that the three sacrificial fires are within Him; and He possesses the powers of Will (icchāśakti), Knowledge (jñāṉāśakti), and Action (kriyāśakti).
- Holding the Deer: As its four legs are considered the four Vedas, it denotes He is the Lord of the Vedas.
- Holding the Trident: Representing the three qualities (Sattvika, Rajasika, Tamasika) and the three functions (Srishti, Sthiti, Samhara) of the Trinity who are Him alone; and that He possesses the Iccha, Jnana, and Kriya Saktis to grant Supreme Bliss (pēriṉpavīḍu). He is the Eight-fold Form (aṭṭamūrtti) consisting of the elements, sun, moon, and the soul (āṉmā).
- Bearing the Axe: As it is the form of Para-Sakti, it denotes He is superior to Para-Sakti and the Master of the state of absorption (ilayattāṉam).
- Wielding the Sword: He cuts the root of the vine of birth (saṉaṉam).
- Having the Vajra: He is the one who can never be destroyed.
- Wearing the Noose: He directs the twenty-five tattvas and possesses the Maya-form (māyāvaḍivu).
- Holding the Drum: He activates the pure and impure pathways (suddhāsuddha addhuvā).
- Wearing the Serpent: Representing Kundalini-Sakti, denoting He is the Efficient Cause (nimittakāraṇar) of the universe.
- The Serpent (Naga) Form: Denotes He is the possessor of prosperity and supremacy.
- Bearing the Bell: He is the embodiment of sound (nādamayam).
- Wearing the Blue Water-Lily: He governs the mind-tattva (maṉatattuvam).
- Holding the Goad: He is the performer of obscuration (tirōbhava kiruttiyar).
- Holding the Fire: He destroys the bonds (pāśaṅkaḷ) of the souls.
- Bestowing Boons and Fearlessness: He grants enjoyment (bhōga) and liberation (mutti) according to the souls’ karma (kaṉmam) and drowns them in Supreme Bliss.
- Wearing Armor: He possesses the brilliance of wisdom and action.
- Wearing the Konrai Garland: He is the essence of Om (ōṅkāraporuḷ).
- Having the Crystal Hue: Signifies His Sattvika nature; though His act of destruction (saṅkāram) appears like darkness externally, internally it is an act of compassion (kāruṇya) to grant the soul eternal bliss.
- Possessing Weapons: He destroys the root impurity (mūla malam) of the soul.
- Standing on Muyalagan: He suppresses the power of the root impurity during obscuration.
- The Raised Foot: He bestows Grace (aruḷ) as the soul’s refuge.
Parashiva, the Supreme Flame of Compassion, assumed these sacred symbols to instruct and save the souls of limited knowledge (ciṟṟaṟiviṉar). Those who blaspheme Shiva without knowing these truths will surely fall into the fires of hell.
From the book Sivakṣēttrālaya Mahōtsava Uṇmaiviḷakkam (1896), authored by the venerable Na. Kathiraivēṟpillaiof Melaipulōli, the Saiva-Siddhānta Sarabham.
Les Emblèmes Sacrés de la Grâce : Comment la Forme du Seigneur Élève l’Âme
Le Seigneur Shiva a assumé des attributs tels que la chevelure emmêlée par Compassion Suprême (peruṅkaruṇai) pour élever le monde.
- La Chevelure (Sikai) : Dénote qu’Il est l’incarnation de la Sagesse (jñāṉarūpi).
- Le Cordon Sacré : Dénote qu’Il est l’essence du Vedanta (vēdāntapporuḷ).
- La Lune : Dénote qu’Il est l’Omniscient (sarvajña).
- Le Taureau : Dénote qu’Il est le Protecteur du Dharma.
- Forme Féminine, Masculine et Neutre : Dénote qu’Il est la Réalité Universelle (potunilaiyar).
- Trois Yeux : Il possède les pouvoirs de Volonté (icchāśakti), Connaissance (jñāṉāśakti) et Action (kriyāśakti).
- Le Cerf : Dénote qu’Il est le Seigneur des quatre Védas.
- Le Trident : Possède les Saktis pour accorder la Félicité Suprême (pēriṉpavīḍu). Il est la Forme Octuple(aṭṭamūrtti).
- La Hache : Maître de l’état d’absorption (ilayattāṉam).
- L’Épée : Coupe la racine de la naissance (saṉaṉam).
- Le Vajra : Il est indestructible.
- Le Lasso (Pasam) : Maître de la forme-Maya (māyāvaḍivu).
- Le Tambour : Active les voies pures et impures (suddhāsuddha addhuvā).
- Le Serpent : Il est la Cause Efficiente (nimittakāraṇar).
- Forme Naga : Maître de la suprématie.
- La Cloche : Essence du son (nādamayam).
- Le Nénuphar Bleu : Gouverne le tattva du mental (maṉatattuvam).
- L’Aiguillon : Auteur de l’occultation (tirōbhava kiruttiyar).
- Le Feu : Détruit les liens (pāśaṅkaḷ) des âmes.
- Varada et Abhaya : Accorde la jouissance (bhōga) et la libération (mutti) selon le karma (kaṉmam).
- L’Armure : Éclat de la sagesse et de l’action.
- La Guirlande Konrai : Essence du Om (ōṅkāraporuḷ).
- Teinte Cristalline : Son acte de destruction est un acte de compassion (kāruṇya) intérieure.
- Les Armes : Détruit l’impureté originelle (mūla malam).
- Sur Muyalagan : Supprime l’impureté.
- Le Pied Levé : Accorde la Grâce (aruḷ) comme refuge.
“Paraśiva, la Flamme Suprême de Compassion, a assumé ces symboles sacrés (tiruccinnaṅkaḷ) pour instruire et sauver les âmes à la connaissance limitée (ciṟṟaṟiviṉar). Ceux qui blasphèment Śiva sans connaître ces vérités tomberont sûrement dans les feux de l’enfer.
Extrait du livre Śivakṣēttrālaya Mahōtsava Uṇmaiviḷakkam (1896), écrit par le vénérable Na. Kathiraivēṟpillai de Melaipulōli, le Śaiva-Siddhānta Sarabham.”
Les Emblèmes Sacrés de la Grâce : Comment la Forme du Seigneur Élève l’Âme
El Señor Shiva asumió atributos como el cabello enredado por Suprema Compasión (peruṅkaruṇai) para elevar al mundo.
- El Cabello (Sikai): Denota que es la encarnación de la Sabiduría (jñāṉarūpi).
- El Cordón Sagrado: Denota que es la esencia del Vedanta (vēdāntapporuḷ).
- La Luna: Denota que es el Omnisciente (sarvajña).
- El Toro: Denota que es el Protector del Dharma.
- Forma Féminina, Masculina y Neutra: Denota que es la Realidad Universal (potunilaiyar).
- Tres Ojos: Posee los poderes de Voluntad (icchāśakti), Conocimiento (jñāṉāśakti) y Acción (kriyāśakti).
- El Ciervo: Denota que es el Señor de los cuatro Vedas.
- El Tridente: Posee las Saktis para otorgar la Suprema Bienaventuranza (pēriṉpavīḍu). Es la Forma Óctuple(aṭṭamūrtti).
- El Hacha: Maestro del estado de absorción (ilayattāṉam).
- La Espada: Corta la raíz del nacimiento (saṉaṉam).
- El Vajra: Es indestructible.
- El Lazo (Pasam): Maestro de la forma-Maya (māyāvaḍivu).
- El Tambor: Activa los caminos puros e impuros (suddhāsuddha addhuvā).
- La Serpiente: Él es la Causa Eficiente (nimittakāraṇar).
- Forma Naga: Poseedor de supremacía.
- La Campana: Esencia del sonido (nādamayam).
- El Lirio Azul: Gobierna el tattva de la mente (maṉatattuvam).
- El Aguijón: Autor del ocultamiento (tirōbhava kiruttiyar).
- El Fuego: Destruye los vínculos (pāśaṅkaḷ) de las almas.
- Varada y Abhaya: Otorga el disfrute (bhōga) y la liberación (mutti) según el karma (kaṉmam).
- La Armadura: Brillo de sabiduría y acción.
- La Guirnalda Konrai: Esencia del Om (ōṅkāraporuḷ).
- Tono Cristalino: Su destrucción es un acto interno de compasión (kāruṇya).
- Las Armas: Destruye la impureza raíz (mūla malam).
- Sobre Muyalagan: Suprime la impureza.
- El Pie Elevado: Otorga la Gracia (aruḷ) como refugio.
“Paraśiva, la Llama Suprema de Compasión, asumió estos símbolos sagrados (tiruccinnaṅkaḷ) para instruir y salvar a las almas de conocimiento limitado (ciṟṟaṟiviṉar). Aquellos que blasfemen contra Śiva sin conocer estas verdades caerán seguramente en los fuegos del infierno.
Del libro Śivakṣēttrālaya Mahōtsava Uṇmaiviḷakkam (1896), escrito por el venerable Na. Kathiraivēṟpillai de Melaipulōli, el Śaiva-Siddhānta Sarabham.”