சிவநெறி மாண்பு
இலங்கை அரசினர் பல்கலைக்கழகத்து இந்து மாணவர்களும் யாழ்ப்பாணத்து உபாத்தியார் கல்லூரி மாணவர்களும் பிறருங் கூடிய இந்துமாணவரியக்கத்து 3-ம் ஆண்டு வெளியூர் கூட்டங்களிற் கடைநாளாகிய 1929 டிசம்பர் 26-ம் நாள் அநுராதபுரி “சிற்றம்பல” மண்டபத்தில் பல்கலைக் கழகக் கணிதப்பெரும் போதக ஆசிரியர் சைவத்திரு C. சுந்தரலிங்கம் M. A., B. Sc., அவர்கள் அவைத் தலைமையில் யாழ்ப்பாணத்து பட்டூர் நியாயவாதி சித்தாந்தச் செம்மல், பண்டிதர் க. சிதம்பரநாதனார் அவர்களால் நிகழ்த்தப்பெற்ற சொற்பொழிவில் இருந்து ஒரு பகுதி.
சைவசமயமே சமயம் சமயாதீதப் பழம் பொருளைக், கைவந்திடவே மன்றுள் வெளி காட்டுமிந்தக் கருத்தை விட்டுப், பொய் வந்துழலும் சமயநெறி புகுத வேண்டா முத்திதரும், தெய்வசபையைக் காண்பதற்குச் சேரவாரும் செகத்தீரே.
உலகத்தீரே! சமயங்களுட் சைவசமயமே சிறந்தது. சமயங்களுக்குமெட்டாத பழவுண்மையை அண்மையிற் றெளிவாகக் காட்ட அறிவு வெளியாம் அம்பலமேயிருக்கின்றது. அவ் வெளியின் உண்மை உட்பொருளை உணராது (உண்மையென ஏகதேசத்துப் பொருள்களைக் காண்பித்து நிறைவின்மையாற்) பொய்யே நிறுத்தும் பிறசமய வழிகளில் ஒழுகாதீர். இருள் மருள் நீக்கி இறவாப்பேரின்பம் தருளும் திருக்கூட்டப் பொலிவிற் சேர்ந்து இறையருளை நுகர்ந்து நிலைத்தற்கு வம்மின்! வம்மின்!!
இஃது தாயுமானார் திருவாக்கு. என்னை? எந்நெறியாளருந் தம் நெறியே மெய் நெறியென்பதொரு தலையாக! இக்கூற்றும் அத்தகைத்தாகவொக்கும் என்னில், அன்று; சிவநெறி பல்வேறு காரணங்களாலும் தலைமை நிலையுடையது என்னுமுண்மையை உலகினர் அறிவாராய்ச்சிக்கு வரையறை காட்டாது ஏற்ப எடுத்து விளக்கிக்காட்டுவதே இச்சொற்பொழிவாம் என்க.
உலகிலுள்ள மக்கட்கெல்லாம் இன்பம் துன்பம் என்ற இருவகை யுணர்ச்சியுமியல்பிலே யிருத்தலானும் துன்பம் வெறுக்கப்பட இன்பமே விழையப்படுதலானும் அவ்வின்பமுமே ஈண்டுச்சின்னாணிலையாய சிற்றின்பமாகக் காணப்படுதலானும், என்று மழியா நிலைபேறான பேரின்பத்தை யடைவதே பிறவிப்பெரும்பயனென அறிவுதலைப்பட்டோர்க்குத் தோன்றுதலானும், அவைதாம் சமயங்களெனவும்படும்.
அச்சமயங்களாம், பல்வேறு நாட்டினர்க்கும் பல்வேறு பழக்க வழக்கமுடையோர்க்குமேற்பப் பல்வேறு வகையா நிலவுவனவாம். இக்காலத்து உலகிற்பெரிதும் வழங்கும் சமயங்களிந்துமதம், பௌத்தமதம், கிறிஸ்துவமதம், மகம்மதியமதம், யூதமதம், செறோஸ்ரிய மதம் முதலியவாம். இவற்றுள் இந்துமதமென்பது பொதுவில் நான்மறைகளாகும் வேதங்களை முதனுலாகக்கொண்டு கிளைத்தெழுந்த அறிவு ஆராய்ச்சிகளானுற்ற சைவம், வைஷ்ணவம், வாமம், வேதாந்தம் முதலிய பல சமயங்களையும் தன்னகத்துக் கொண்டுள்ளது. பௌத்த மதத்தையுமே ; அதன் தலைவர் இந்துவாயிருந்திறந்தமையின் இந்துமதத்தின் கிளையேயெனக் கூறுவாருமுளர். மகாத்மா காந்தியடிகளும் இலங்கையில் பௌத்தருக்கு இவ்வாறு கூறிப்போந்தது காண்க. அஃதெவ்வாறாயினுமாகுக. ஏனைய மதங்கள்யாவும் தத்தம் தலைவராகிய ஒவ்வோர் பெரியோர் வாயிலானிறுவப் பெற்று அவர்களது பேரானும் குறிப்பிட்ட உருவமூர்த்திகள் பேரானும் வழங்கிவருவனவாக சிவநெறியொன்றே சிவத்தையடையும் மதமென நின்று ஓர் மானுடனாலும் கற்பித்து நிலைநிறுத்தி வகுத்ததெனப் படாமல் அடையும் பயனைக்குறித்து அழைக்கப்படுவதாம்
பெருமையுடைத்தாதல் தெளிபு.
இனி, சிவநெறி யென்பது சிவத்தை யடையும் நெறி யென்றாக, சிவம் தான் யாதென ஆராய்தலேற்புடைத்தாம். “செம்பொருள்” எனத் தெய்வப் புலமைத் திருவள்ளுவனாராற் குறிக்கப் பெற்றதும், “செம்மையே யாய சிவபதம்” என மணிவாசகப் பெருந்தகையாற் சுட்டிக் காண்பித்ததும், இன்பம் எல்லாம் கூடிய பெரும்பொருள் என்பதும், சிவம் என்ற சொல்லால் நம் செந்தமிழில் அறியப்படுவதாகும். “சைவம் சிவத்தோடு சம்பந்தம்” என்று சிற்றம்பல நாடிகள் கூறியதுமிது குறித்ததே.
தேம்பாவணி யென்னும் கிறிஸ்துவ நூலினுமே “சிவம்” எனும் சொல் பெருஞ்சுகம் என்ற பொருள் தர வழங்கியுள்ள தென்பர்.
எனவே சிவநெறி யென்பது பரம சுகத்தைத் தேர்ந்து தெளிந்து துய்க்கு நெறியாம் என்ப. அப்பரம சுகந்தான் “எப்பொருள்
யார் யார் வாய்க்கேட்கினு மப்பொருள், மெய்ப்பொருள் காண்ப தறிவு” என்றபடி, அவ்வவர் அறிவு நிலைக்கும் காலதேச வர்த்த மானங்களுக்கு மேற்பத் தேர்ந்து தெளிந்து துய்க்கப் பெறுமாகவே, சிவநெறியும் மெய்ப்பொருளைக் காணு நெறி, மெய்ப் பொருளைத் தெளியு நெறி, மெய்ப்பொருளைத் துய்க்கு நெறி என விரிந்து,
“யாதொரு தெய்வங் கொண்டீ ரத்தெய்வ மாகி யாங்கே மாதொரு பாக னார்தாம் வருவர்மற் றத்தெய்வங்கள் வேதனைப் படுமிறக்கும் பிறக்குமேல் வினையுஞ் செய்யும் ஆதலா லவையிலாதா னறிந்தருள் புரியுமன்றே”
என்ற சிவஞானசித்திப்பாவிற் கிணங்க, “எவ்வெவர் தம்மையேனும் யாவரே யெனினும் போற்றின், அவ்வவரிடமாக்
கொண்டே யவர்க்கருள் புரியும்” இறை நலத்தைக் காட்டி, உலகிலுள்ள .அறிவாளரது ஆராய்ச்சிகளெல்லாவற்றையும் ஒரோவகை உட்பொருள்கள் (சோபானம்) ஆகக் கொண்டு தன்னகத் தடக்கித் தானே தலைமை (இராசாங்க) நிலையில் அமர்ந்திருக்கும் நெறியாமென்பது தெளிவாம்.
அங்ஙனமாயின், எல்லாநெறியும் மெய்ந்நெறியாதல் ஒருப்பாடாம். ஆகவே அவற்றுட் டலையாய நெறி சிவநெறியே யென்றல் யாண்டையது? என வினா நிகழும். அதற்கு விடையாகவே
சிவஞான சித்தியாரில்,
“ஓது சமயங்கள் பொருள் உணரு நூல்கள்
ஒன்றோடொன் றொவ்வாம லுளபலவு மவற்றுள்
யாதுசம யம்பொருணூல் யாதிங் கென்னில்
இதுவாகும் அதுவல்லது எனும் பிணக்க தின்றி
நீதியினால் இவையெல்லாம் ஒரிடத்தே காண
நின்றதியா தொருசமய மதுசமயம் பொருணூல்
ஆதலினால் இவையெல்லா மருமறையா கமத்தே
அடங்கியிடு மிவையெல்லாம் அரனடிக்கீழ் அடங்கும்”
எனக்கூறியதாம். என்னே? யானை கண்ட குருடர்போற் கண்டகண்டனவே முடிபாமெனக் கூறி நிற்பார் பல்வகை மதத்தினருமாக, அவர்கண்ட உண்மைகள் எல்லாவற்றையும் ஒரோ வழி ஒத்துத் தன்னகத்தே காண்பித்து மேலாம் முடிபைக்காட்டுவது சிவநெறி யென்ப.
அருமறை யாகமம் அறிஞர் கண்ட பொருள் முடிபெல்லாவற்றையும் காட்ட அம்மறையாகமம் எனப்படும்
சொல்லறிவுமே அரனடி என்னும் சிவத்திண்மையாகும் செம் பொருளில் அடங்கி நிற்ப, மேல் முடிவு (சித்தாந்தம்) செய்வதற்குப் பிறிது உண்மையிலதாய் அறிவாராய்ச்சி யடங்கியவிடம் காண்பித்து நின்றது சிவநெறி யெனினுமமையும். இதுவே சிவநெறியின் தலை மாண்பாமெனக்கூறலாம்.
ஏனைய நெறியாளர் போன்று உண்மைக்கு வரையறை கட்டிக் கிணற்றுத் தவளையது போன்ற அறிவு முடிபு கொள்ளவிடாது, நுண்ணாராய்ச்சி கொள்ளுமட்டுங் கொள்ளத்தந்து சொல்லிறந்த பரவெளிச் சுகத்தைக் கண்டு களித்துண்டு திளைக்கத் தருதலின், உலகப்பொது நெறி (Universal religion) ஆதற்குரிய பெருமையுடையது சிவநெறியே யன்றோ?
இதனை அறியாதார், சிவநெறியினை இற்றை நாட்கண்ட சிற்சில வரம்பிலா வழக்குகளோ டிணைத்துக் குறுகிய நெறியெனக் கொண்டு பிதற்றுவர். அன்னோர்க்குச் சித்தாந்தம் தெளியப் பெறலே விழைவாயின் “மூர்த்திதலம் தீர்த்தம் முறையாய்த்தொடங்கின்” “வார்த்தை சொல்லச் சற்குருவும் வாய்க்கும்” எனக்கூறி நிறுத்தி அப்பாற் செல்வாம்.
English IAST Transliteration
Śivaneri Māṇbu
Ilaṅkai aracinar palkalaikkaḻakattu intu māṇavarkaḷum yāḻppāṇattu upāttiyār kallūri māṇavarkaḷum piṟaruṅ kūṭiya intumāṇavariyakkattu 3-m āṇṭu veḷiyūr kūṭṭaṅkaḷiṟ kaṭaināḷākiya 1929 ticepamar 26-m nāḷ anurātapurī “ciṟṟampala” maṇṭapattil palkalaik kaḻakak kaṇitapperum pōtaka āciriyar caivattiru C. Suntaraṅliṅkam M. A., B. Sc., avarkaḷ avait talaimaiyil yāḻppāṇattu paṭṭūr niyāyavāti cittāntac cemmal, paṇṭitar Ka. Citamparaṉātaṉār avarkaḷāl nikaḻttappeṟṟa coṟpoḻivil iruntu oru pakuti.
Caivacamayamē camayam camayātītap paḻam poruḷaik, kaivantiṭavē maṉṟuḷ veḷi kāṭṭumintak karuttai viṭṭup, poy vantuḻalum camayaneri pukuta vēṇṭā muttitarum, teivcapaiyaik kāṇpataṟkuc cēravārum cekattīrē.
Ulakattīrē! camayaṅkaḷuṭ caivacamayamē ciṟantatu. camayaṅkaḷukkumeṭṭāta paḻavuṇmaiyai aṇmaiyiṟṟeḷivākak kāṭṭa aṟivu veḷiyām ampalamēyirukkintaṟu. av veḷiyiṉ uṇmai uṭporuḷai uṇarātu (uṇmaiyeṉa ēkatēcattup poruḷkaḷaik kāṇpittu niṟaiviṉmaiyāṟ) poyyē niṟuttum piṟacamaya vaḻikaḷil oḻukātīr. iruḷ maruḷ nīkki iṟavāppēriṉpam taruḷum tirukkūṭṭap poliviṟ cērntu iṟaiyaruḷai nukaṟntu nilaittaṟku vammiṉ! vammiṉ!!
Iḥtu Tāyumāṉār tiruvākku. eṉṉai? enneriyāḷaruṅ tam neriyē mey neriyēṉpatoru talaiyāka! ikkūṟṟum attakaittākavokkum eṉṉil, aṉṟu; civaneri palvēṟu kāraṇaṅkaḷālum talaimai nilaiyuṭaiyatu eṉṉumuṇmaiyai ulakiṉar aṟivārāyccikku varaiyaṟai kāṭṭātu ēṟpa eṭuttu viḷakkikkāṭṭuvatē iccoṟpoḻivām eṉka.
Ulakilluḷḷa makkaṭkellām iṉpam tuṉpam eṉṟa iruvakai yuṇarcciyumiyalpilē yiruttalāṉum tuṉpam veṟukkappaṭa iṉpamē viḻaiyappaṭutalāṉum avviṉpamumē īṇṭuccinnāṇilaiyāya ciṟṟiṉpamākak kāṇappaṭutalāṉum, eṉṟu maḻiyā nilaipēṟāṉa pēriṉpattai yaṭaivatē piṟavipperumpayaṉeṉa aṟivutalaippaṭṭōrkku tōṉṟutalāṉum, avaitām camayaṅkaḷeṉavumpaṭum.
Accamayaṅkaḷām, palvēṟu nāṭṭiṉarkkum palvēṟu paḻakka vaḻakkamutaiyōrkkumēṟpap palvēṟu vakaiyā nilavuvaṉavām. ikkālattu ulakiṟperiutum vaḻaṅkum camayaṅkaḷintumatam, pauttamatam, kiristuvamatam, makammatimatam, yūtamatam, ceṟōsriyat matam mutaliyavām. ivaṟṟuḷ intumatameṉpatu potuvil nāṉmaṟaikaḷākum vētaṅkaḷai mutaṉūlākkkoṇṭu kiḷaitteḻunta aṟivu ārāyccikaḷāṉuṟṟa caivam, vaiṣṇavam, vāmam, vētāntam mutaliya pala camayaṅkaḷaiyum taṉṉakattuk koṇṭuḷḷatu. pautta matattaiyumē; ataṉ talaiyar intuvāyiruntiraṇtamaiyiṉ intumatattiṉ kiḷaiyēyeṉak kūṟuvārumuḷar. makātmā kāntiyaṭikaḷum ilaṅkaiyil pauttarkku ivvāṟu kūṟippōntatu kāṇka. aḥtevvāṟāyiṉumākuka. ēṉaiya mataṅkaḷyāvum tattam talaiyārākiya ovvōr periyōr vāyilāṉiṟuvap peṟṟu avarkalatu pērāṉum kuṟippiṭṭa uruvamūrttikaḷ pērāṉum vaḻaṅkivaruvaṉavāka civaneriyoṉṟē civattaiyaṭaiyum matameṉa niṉṟu ōr māṉuṭaṉālum kaṟpittu nilainirutitti vakuppateṉap paṭāmal aṭaiyum payaṉaikkuṟittu aḻaikkappaṭuvatām perumaiyuṭaittal teḷipu.
Iṉi, civaneri yeṉpatu civattai yaṭaiyum neri yeṉṟāka, civam tāṉ yāteṉa ārāytalēṟpuṭaittām. “Cemporuḷ” eṉat teyvappalumait tiruvaḷḷuvaṉārāṟ kuṟikkappeṟṟatum, “cemmaiyē yāya civapatam” eṉa maṇivācakapperuntakaiyāṟ cuṭṭikkāṇpittatum, iṉpam ellām kūṭiya perum poruḷ eṉpatum, civam eṉṟa collāl nam centamiḻil aṟiyappaṭuvatākum. “Caivam civattōṭu campantam” eṉṟu ciṟṟampala nāṭikaḷ kūṟiyatumiitu kuṟittatē.
Tēmpāvaṇi yeṉṉum kiristuva nūliṉumē “civam” eṉum collal peruñcuka eṉṟa poruḷ tara vaḻaṅkiyuḷḷatu eṉpar.
Eṉavē civaneri yeṉpatu parama cukattai tērntu teḷintu tuykkum neriyām eṉpa. apparama cukañtāṉ “epporuḷ yār yār vāykkēṭkiṉum apporuḷ, meypporuḷ kāṇpa taṟivu” eṉṟapaṭi, avvavar aṟivunilaikkum kālatēca varttamāṉaṅkaḷukku mēṟpap tērntu teḷintu tuykkappeṟumākavē, civaneriyum meypporuḷai kāṇu neri, meypporuḷai teḷiyu neri, meypporuḷai tuykkum neri eṉa virintu,
“Yātoru teyvaṅ koṇṭīr atteyva māki yāṅkē mātoru pākaṉārtām varuvarmaṟṟ atteyvaṅkaḷ vētaṉaippaṭumiṟakkum piṟakkumēl viṉaiyuñ ceyyum ātalāl avaiyilātāṉ aṟintaruḷ puriyumaṉṟē”
eṉṟa civajñāṉacittippāviṟ kiṇaṅka, “evvevar tammaiyēṉum yāvarē yeṉiṉum pōṟṟiṉ, avvavariṭamāk koṇṭē yavarkkaruḷ puriyum” iṟai nalattai kāṭṭi, Ulakiulluḷḷa aṟivāḷaratu ārāyccikaḷellāvaṟṟaiyum orōvakai uṭporuḷkaḷ (sōpāṉam) ākak koṇṭu taṉṉakat taṭakkittaṉē talaimai (irācāṅka) nilaiyil amarntirukkum neriyāmeṉpatu teḷivām.
Aṅṅaṉamāyiṉ, ellāneriyum meyneri yātalu oruppāṭām. ākaavē avatṟuṭ talāyāya neri civaneriyē eṉṟal yāṇṭaiyatu? eṉa viṉā nikaḻum. ataṟku viṭaiyākavē
Civajñāṉa Cittiyāril,
“Ōtu camayaṅkaḷ poṟuḷ uṇaṟu nūlkaḷ
oṉṟōṭoṉ ṟovvāma luḷapalaṟu mavṟṟuḷ
yātucaṟu yam poṟuṇūl yātinḍṟu keṉṉil
ituṟāgum atuṟāllatu eṉum piṇakka tiṉṟi
nītiyiṉāl ivaieyellām oṟiṭattē kāṇa
niṉṟatiyā torucamaya maṟuṟacamayam poṟuṇūl
ātaliṉāl ivaiyellām arumaṟaiyā kamattē
aṭaṅkiyidu mivaiyellām araṉaṭikkīḻ aṭaṅkum”
eṉakkūṟiyatām. eṉṉē? yāṉai kaṇṭa kuruṭarpōṟ kaṇṭakaṇṭaṉavē muṭipāmeṉak kūṟi niṟpār palvakai matattiṉarumāka, avarkaṇṭa uṇmaikaḷ ellāvaṟṟaiyum orō vaḻi ottut taṉṉakattē kāṇpittu mēlām muṭipaik kāṭṭuvatu civaneri yeṉpa.
Arumaṟai yākamam aṟiñar kaṇṭa poruḷ muṭipellāvaṟṟaiyum kāṭṭa ammaṟaiyākamam eṉappaṭum collaṟivumē araṉaṭi eṉṉum civattiṇmaiyākum cem poruḷil aṭaṅki niṟpa, mēl muṭivu (cittāntam) ceyvataṟku piṟitu uṇmaiyilatāy aṟivārāycci yaṭaṅkiyaviṭam kāṇpittu niṉṟatu civaneri yeṉiṉumamaiyum. ituvē civaneriyiṉ talai māṇpāmeṉakkūṟalām.
Ēṉaiya neriyāḷar pōṉṟu uṇmaikkku varaiyaṟai kaṭṭik kiṇaṟṟut tavaḷaiyatu pōṉṟa aṟivu muṭipu koḷḷaviṭātu, nuṇṇārāyccu koḷḷumaṭṭuṅ koḷḷat tantu colliṟanta paraveḷiccukattaik kaṇṭu kaḷittuṇṭu tiḷaikkat tarutaliṉ, ulakappotu neri (Universal religion) ātaṟkuriya perumaiyuṭaiyatu civaneriyē yaṉṟō?
Itaṉai aṟiyātār, civaneriyiṉai iṟṟai nāṭkaṇṭa ciṟcilavarampilā vaḻakkukaḷōṭi iṇaituk kuṟukiya neriyeṉak koṇṭu pitaṟṟuvar. aṉṉōrkkuc cittāntam teḷiyappeṟalē viḻaivāyiṉ “mūrttitalam tīrttam muṟaiyāyttotaṅkiṉ” “vārttai collac caṟkuruvum vāykkum” eṉakkūṟi niṟutti appāṟ celvām.